หลินซุ่ยอานทิ้งตัวล้มราบอยู่บนลู่วิ่ง ซวี่หยวนเหยียบเท้าหยุดทันที รีบหันกลับมาวิ่งตาม "เดสก์!"
"ซี๊!!" หลินซุ่ยอานพยุงตัวกับพื้น ขาขวาดึงถอยเล็กน้อย
ครูผู้ชายวิชาพละไม่มีเวลาแม้จะป่าวนกหวีด รีบวิ่งมาถึงตัว "เป็นอะไร?"
"ครูคะ หนูข้อเท้าบิดแล้ว" หลินซุ่ยอานนั่งอยู่บนลู่วิ่ง มือจับที่ข้อเท้าขวา
ซวี่หยวนย่อตัวลงไป มือลอยอยู่เหนือน่องของเธอไม่กล้าสัมผัส "หนักไหม? ลุกขึ้นได้ไหม?"
"ไม่รู้สิ เอื้อนทีไรปวดทีนั้น"
ครูพละย่อตัวลงไปดู ไม่มีรอยแดงแม้แต่จุดเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบวมแดง เขายื่นมือใช้สองนิ้วกดเบา ๆ ที่กระดูกด้านนอกของข้อเท้า
"ซี๊!" หลินซุ่ยอานส่งเสียงดังกว่าเดิม
ครูพละ: "ตรงนี้ปวด?"
"ปวดค่ะ"
เขาเปลี่ยนที่ ย้ายมือลงไปสองนิ้ว แล้วกดอีก
"ซี๊!!!"
ครูพละ: …...
ความปวดแบบ 'ซี๊ ๆ' แบบนี้ ทำไมถึงไม่มีบวมแดงสักนิด?
เขาเงยหน้ามองหลินซุ่ยอาน ใบหน้าย่นรวมก้อนเดียว กัดริมฝีปากแน่น เหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้ออกมาแต่ฝืนทนอยู่
ประโยคที่ว่า "เธอแสดงเหรอ" ที่ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมา ก็ถูกเขากลืนมันกลับลงไป
นักเรียนโอนย้ายใหม่ที่เพิ่งมา เมื่อกี้วิ่ง 800 เมตรก็ไม่ได้ขี้เกียจ วิ่งตามกลางแถวมาตลอด น่าจะไม่ได้แสดง งั้นแปลว่าฝีมือการรักษาของเขาไม่ถึง ในเมื่อเขาก็ไม่ใช่หมืออาชีพอยู่แล้ว
"ได้แล้ว" เขาลุกขึ้นยืน "เจ็บขนาดนั้นก็รีบไปให้ห้องพยาบาลตรวจเร็ว ๆ อย่าให้เสียเวลา"