[JP-only-one: เธอกำลังทำอะไร?! เดี๋ยวก่อนนี้เธอจะพลิกแล้วไม่ใช่เหรอ!]
[นักด่าสืบทอดจากบรรพบุรุษ: เป็นอะไรไป อานเสินของเราขอโต้แย้งกับคนอื่นไม่ได้เหรอ? เจ้าหนี้ถามสักประโยคก็ไม่ได้งั้นรึ?]
[อี้อวิ๋นเซียง: ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าหัวเราะรวยแล้ว การติดต่อมันมีจำนวนครั้งและเวลาจำกัดอยู่ใช่ไหมล่ะ? พวกแกจบแล้ว ไม่มีโอกาสอีกแล้ว]
[ฉี่อานหยวนสิงฝู่: ครั้งที่แล้วใครบอกว่าถ้าแย่งได้คือฝีมือตัวเอง? งั้นตอนนี้พวกแกก็ใช้ฝีมือเปลืองจำนวนครั้งทิ้งไป ถือว่ามีฝีมือจริง ๆ ฮ่าฮ่า]
[US-NO.1: ไร้อาย!]
[ยี่สิบสี่ฤดูกาลxwx: ในสงครามไม่มีการหลอกลวงที่ผิด พวกแกไม่เข้าใจรึไง?]
[เจ๋อจือชุน: คุณครับข้างบน อย่าพูดสำนวนสี่คำ มันฟังไม่เข้าใจหรอก ข้าจะบอกแบบตรงที่สุด ไม่อ้อมค้อมที่สุดก็คือ คนไร้อายคือพวกแก ไม่ใช่แค่ไร้อายแต่ยังเล่นแพ้ไม่เป็นอีก]
[เจ้าหญิงซน: คนข้างบนอีกแล้ว จะอวดว่าเป็นพี่สาวตัวดีต่อเมื่อไหร่? ฮ่าฮ่า แต่ก็พูดถูกนะ!]
[AU-win: พวกแกไม่กลัวรึว่าผู้เล่นที่เหลือของพวกเรามองไม่เห็นความหวัง แล้วรวมกลุ่มกันจัดการพวกแกทิ้งเลย?]
[ชเชิงชเชิงตี้ซิน: โอ้โห โอ้โห ตอนนี้เลยไม่ใช่หน้า 'พวกเราคือพี่น้องร่วมชาติ' แล้วงั้นรึ? คนสองมาตรฐาน น่ารังเกียจ เป๊ะ!]
ภายในศูนย์บัญชาการของประเทศสหรัฐอเมริกา มือของนายพลกดแน่นอยู่บนขอบโต๊ะ บาดแผลบนมือนั้นเพิ่งถูกคนพยาบาลด้วยผ้าก๊อซ
"ห้ามเชื่อมต่อ" เขาจ้องที่จอภาพ "รอให้เธอพลิกจริง ๆ ให้หน้ากระดาษแผ่ออกจนสุด เห็นตัวอักษรแล้วค่อยเชื่อมต่อ แม้หน้าแรกจะช้าไปไม่กี่วินาที แต่หน้าถัดไปก็ยังแย่งคืนมาได้!"