ห้าปีต่อมา
โรงแรมตี้เฉิงในเครือบริษัทสิงกรุ๊ป
ฮั่วซางสวมชุดทำงาน ลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง และจูงเด็กชายตัวน้อยในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เดินสวมรองเท้าส้นสูงเข้าไปในโรงแรม
เด็กชายหน้าตาน่ารักมาก ดวงตากลมโตเป็นประกาย ดูราวกับยิ้มอยู่ตลอดเวลา น่าเอ็นดูเป็นที่สุด ทว่าภายในดวงตาคู่นั้นกลับมีแววระแวดระวัง คอยมองไปรอบด้านอย่างระวังตัว และซ่อนความเย็นชาเอาไว้
“นี่ ทำไมเพิ่งมาถึง รีบขึ้นไปเร็ว เด็กใหม่รอกันอยู่!”
ฮั่วซางเพิ่งหยิบบัตรพนักงานเดินเข้ามาในโรงแรม ก็ถูกใครบางคนคว้าตัวไว้
“ฉันเองค่ะ” ฮั่วซางพยักหน้า เธอเป็นผู้วางแผนงานแต่ง แต่วันนี้มาช่วยงานแต่งหน้าแทนกะทันหัน เพราะช่างแต่งหน้าคนเดิมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องเข้าโรงพยาบาล
“ทำไมยังพาเด็กมาด้วย นี่คิดว่าเป็นโรงเรียนอนุบาลการกุศลหรือไง” พอเห็นฮั่วซางพาเด็กมาด้วย ชายคนนั้นก็ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
เด็กชายยิ้มจนตาหยี ก่อนพูดเสียงหวานว่า “คุณลุงครับ หม่ามี้เป็นห่วงถ้าผมอยู่บ้านคนเดียว ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะเล่นอยู่ข้างล่าง ไม่รบกวนหม่ามี้ทำงานแน่นอน”
ชายคนนั้นแค่นเสียงฮึ ไม่พูดอะไรต่อ
ฮั่วซางกลับรู้สึกปวดใจแทบขาด ในฝันร้ายเมื่อห้าปีก่อน เสี่ยวซิงซิง เด็กน้อยแสนว่านอนสอนง่ายและฉลาดเฉลียว เป็นเพียงสิ่งเดียวที่มอบความปลอบโยนให้เธอ การได้ให้กำเนิดเขา และมีเสี่ยวซิงซิงอยู่เคียงข้างตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่ได้ยากลำบากถึงเพียงนั้น
ส่วนพ่อของเสี่ยวซิงซิง เธอถือว่าเขาตายไปแล้ว และไม่คิดอยากรื้อฟื้นเรื่องนั้นขึ้นมานึกถึง
เธอย่อตัวลงจัดผมให้เด็กชาย “เสี่ยวซิงซิงอยู่รอหม่ามี้ดี ๆ นะ หม่ามี้ทำงานเสร็จแล้วจะมาหา”
เสี่ยวซิงซิงเชื่อฟังเป็นพิเศษ เขาจุ๊บฮั่วซางเสียงดังหนึ่งที ดวงตาเป็นประกาย “หม่ามี้ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่วิ่งซน ผมเล่นไอแพดเองได้”
ฮั่วซางขานรับเบา ๆ ก่อนเดินขึ้นลิฟต์ไป พลางหันกลับมามองลูกอยู่หลายครั้ง
ที่จริงเธอก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน เสี่ยวซิงซิงยังเด็กก็จริง แต่รู้ความและโตเกินวัย ปกติอยู่บ้านคนเดียวก็ไม่มีปัญหา ทว่าวันนี้กลับยืนกรานจะตามเธอมาที่โรงแรมตี้เฉิงให้ได้
เสี่ยวซิงซิงยิ้มหวานมองหม่ามี้ขึ้นลิฟต์ไป จากนั้นก็หันหลัง เดินกอดไอแพดไปนั่งบนโซฟาในล็อบบี้
รอยยิ้มบนใบหน้าเล็ก ๆ หายวับไปทันที เขานั่งหน้าบึ้ง ดูท่าทางไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
นิ้วอวบสั้นของเขาไม่รู้ว่าเปิดโปรแกรมอะไรในไอแพด หน้าจอเต็มไปด้วยสีดำ มีชุดรหัสปรากฏขึ้นวูบวาบไม่หยุด
ทุกครั้งที่หม่ามี้รับงานวางแผนแต่งงาน ลูกเล่นพิเศษและฉากมหัศจรรย์ในงานก็เป็นเขาที่เขียนโปรแกรมให้ ดังนั้นย่อมต้องศึกษาคู่บ่าวสาวแต่ละคู่สักหน่อย แม้ว่าวันนี้หม่ามี้จะมาช่วยแต่งหน้าเท่านั้น เขาก็ยังสืบเรื่องเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่ดี
ไม่สืบก็ไม่รู้ พอสืบแล้ว เสี่ยวซิงซิงก็โมโหแทบตาย
ตั้งแต่รู้ความ เขาก็อยากรู้มาตลอดว่าทำไมคนอื่นถึงมีพ่อ แต่เขากลับไม่มี
ทำไมหม่ามี้ถึงต้องเลี้ยงเขาอยู่ต่างประเทศเพียงลำพัง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเคยสืบเรื่องของหม่ามี้
หม่ามี้เป็นลูกสาวตระกูลฮั่วในประเทศ ชื่อเสียงย่ำแย่มาก เขารู้ว่าทั้งหมดเป็นเรื่องที่คนอื่นใส่ร้าย คนที่ใส่ร้ายก็คือฮั่วเจียว พี่สาวต่างบิดาของหม่ามี้ กับกู้ถิง แฟนเก่าของหม่ามี้!
พอเสี่ยวซิงซิงคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าก็เย็นชาเสียจนไม่เหมือนเด็กวัยนี้เลย
หม่ามี้มีแฟนเก่าอยู่คนเดียว เขาจึงเดาได้ทันทีว่าตัวเองต้องเป็นลูกของกู้ถิง แฟนเก่าสุดเฮงซวยของหม่ามี้แน่นอน มิน่าล่ะหม่ามี้ถึงไม่ยอมบอกว่าใครเป็นพ่อของเขา!
เพราะเดิมทีกู้ถิงกับหม่ามี้เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับนอกใจไปคบกับฮั่วเจียวก่อนหมั้นกับหม่ามี้!
วันนี้ถ้าเขาไม่ทำให้งานแต่งครั้งนี้พัง เขาก็ไม่ใช่คนตระกูลฮั่ว!
เสี่ยวซิงซิงเจาะเข้าไปในระบบของโรงแรมโดยตรง นิ้วสั้นป้อมไถดูรายชื่อแขกที่เข้าพัก พอเลื่อนมาถึงชื่อหนึ่งก็ชะงักไปเล็กน้อย
“สิงเฉินโย่ว? ผู้กุมอำนาจของโรงแรมตี้เฉิง เป็นผู้ชายที่ฮั่วเจียวเคยคบหาด้วยนานครึ่งเดือนเมื่อห้าปีก่อนงั้นเหรอ วันนี้เขาก็ได้รับเชิญมาด้วย?”
พอพบชื่อนี้ เสี่ยวซิงซิงก็นึกถึงข้อมูลที่เจอตอนสืบเรื่องฮั่วเจียวขึ้นมาได้ เขาเริ่มค้นหาข้อมูลและรูปหน้าตาของสิงเฉินโย่วทันที
แต่กลับยุ่งยากอยู่บ้าง ข้อมูลของคนคนนี้ถูกเข้ารหัสไว้ เจาะเข้าไปได้ยากมาก
เสี่ยวซิงซิงเม้มปาก นิ้วอวบเล็กเร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะเจาะเข้าไปในฐานข้อมูลได้อย่างรวดเร็วที่สุด
ข้อมูลและรูปหน้าของสิงเฉินโย่วปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตา
เสี่ยวซิงซิงเห็นภาพถ่ายของสิงเฉินโย่วในข้อมูลแล้วก็ชะงักงันไปทันที
ใบหน้าหล่อเหลาจนไร้ที่ติ เครื่องหน้าราวกับได้รับการแกะสลักอย่างประณีต ในภาพเขาไม่ยิ้ม ดูเย็นชาและเฉยเมย แต่กลับมีราศีสูงส่งอย่างยิ่ง!
แต่สิ่งที่ทำให้เสี่ยวซิงซิงชะงักไม่ใช่ความหล่อเหลาสมบูรณ์แบบนั้น หากเป็นเพราะใบหน้านี้เหมือนกับใบหน้าของเขาไม่มีผิดเพี้ยน!!!
เสี่ยวซิงซิงรู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก ข้อสรุปในใจที่ว่าเขาเป็นลูกของกู้ถิง ผู้ชายสารเลว ค่อย ๆ สั่นคลอน
เขามั่นใจว่าหม่ามี้ไม่เคยติดต่อกับผู้ชายคนนี้... แต่! เสี่ยวซิงซิงนึกขึ้นได้ว่า ฮั่วเจียวเคยมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้ชายคนนี้นานถึงครึ่งเดือน เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า หม่ามี้...
เสี่ยวซิงซิงใจเย็นมาก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจลงมือโดยตรง
—
“คุณชายใหญ่ แย่แล้วครับ ฐานข้อมูลของโรงแรมถูกเจาะ มีคนกำลังโจมตีระบบ...”
เร็กได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายรักษาความปลอดภัย จึงรีบร้อนขึ้นมารายงานที่ชั้นบนสุด แต่กลับเห็นคุณชายใหญ่กำลังดูโทรทัศน์ สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาปกคลุมด้วยไอเย็น เร็กอดหันไปมองโทรทัศน์ไม่ได้ แล้วคำพูดก็หยุดชะงักลงทันที
หน้าจอโทรทัศน์มืดสนิท ทว่ามีข้อความหนึ่งบรรทัดปรากฏอยู่บนนั้น—
“ผู้ชายสารเลว ทิ้งเมียทิ้งลูก เลวที่สุดในโลก!”
ภายในห้องเงียบสงัด เร็กไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ตกใจจนยืนตัวแข็ง
ใบหน้าของสิงเฉินโย่วที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม หยดน้ำที่ร่วงจากปลายผมดูราวกับจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็งในทันที “เกิดอะไรขึ้น?!”
เร็กเองก็มึนงงไปหมด “ผมให้คนไปอุดช่องโหว่แล้วครับ แต่ทางฝ่ายรักษาความปลอดภัยแจ้งมาว่าแฮ็กเกอร์คนนี้มีฝีมือสูงมาก รับมือยาก...”
ยิ่งพูดถึงท้ายประโยค เสียงของเขาก็ยิ่งเบาลง จนแทบพูดต่อไม่ออก
ตอนนั้นเร็กได้รับโทรศัพท์อีกสาย พอฟังจบ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลงเล็กน้อย หลังวางสาย เขาก็รวบรวมความกล้ารายงานว่า “อีกฝ่ายย้ายเงินทุนหมุนเวียนในบัญชีของโรงแรมไปหนึ่งหมื่นล้าน และกำลังทำลายเอกสารสำคัญหลายฉบับครับ”
ยังต้องพูดอะไรอีกหรือ?
ดวงตาดำขลับเย็นชาและลุ่มลึกของสิงเฉินโย่วจับจ้องข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรทัศน์ทีละตัว—
“ผู้ชายสารเลว ขอค่าเลี้ยงดูให้หม่ามี้หน่อย คงไม่เกินไปใช่ไหม? ส่วนเอกสารพวกนั้น วันนี้อารมณ์ไม่ดี เลยทำลายทิ้งไปด้วยเลย!”
น้ำเสียงนั้นช่างอวดดีเหลือเกิน