เร็กยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูเหมือนจะเป็นลูกของ...ลูกของคุณชายใหญ่หรือ? เป็นไปได้ยังไง!
หรือว่าเป็นลูกของคุณหนูฮั่วเจียว? เมื่อห้าปีก่อน บนเกาะร้างแห่งนั้น คุณหนูฮั่วแอบคลอดลูกไว้คนหนึ่งหรือ?
แต่ตอนนั้นคุณชายใหญ่ให้เงินก้อนหนึ่งกับคุณหนูฮั่ว รายละเอียดเรื่องนี้เขาไม่ค่อยรู้ หลังจากนั้นคุณชายใหญ่ก็ไม่ได้ติดต่อกับคุณหนูฮั่วอีกเลย ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผลของยาชนิดนั้นที่คุณชายใหญ่ได้รับทำให้เขาแทบลืมคุณหนูฮั่วไปแล้วด้วยซ้ำ!
“ฝ่ายรักษาความปลอดภัยมีแต่พวกไร้ประโยชน์หรือไง?” สิงเฉินโย่วเอ่ยเสียงต่ำ เพียงประโยคเดียวก็เผยให้เห็นความโกรธที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้
“ผมให้โปรแกรมเมอร์ระดับแนวหน้าเข้าไปอุดช่องโหว่แล้วครับ” เร็กกลืนน้ำลาย
“ให้คนเอาคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ฉันจะคุยกับคนคนนี้” สีหน้าสิงเฉินโย่วเคร่งขรึม เขาจ้องตัวอักษรบนหน้าจอเขม็ง
เร็กรีบโทรศัพท์ ไม่นานนักก็มีโปรแกรมเมอร์ยกคอมพิวเตอร์ขึ้นมาชั้นบน แต่ละคนมีสีหน้าหวาดหวั่น
“ถ่วงเวลาไว้ คนอยู่ในโรงแรม ไปหา” จู่ ๆ สิงเฉินโย่วก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “รวมถึงเด็กที่ใช้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ด้วย ตรวจให้หมด”
เร็กไม่รู้ว่าทำไมคุณชายใหญ่ถึงได้ข้อสรุปเช่นนี้ แต่โดยทั่วไปแล้วสิ่งที่คุณชายใหญ่พูดมักจะถูกต้อง เขาจึงรีบสั่งคนไปตามหาในโรงแรม
—
เสี่ยวซิงซิงรู้สึกว่ามีคนกำลังพยายามอุดช่องโหว่ของข้อมูลที่เขาเจาะเข้าไป จำนวนคนไม่ได้มีแค่คนเดียว แถมยังโจมตีจากหลายทาง เขาจึงอดยิ้มไม่ได้ แล้วเพิ่มการป้องกันให้แน่นหนาขึ้น
แต่ไม่นานเขาก็จับเจตนาของอีกฝ่ายได้ ที่แท้ผู้ชายสารเลวนั่นอยากคุยกับเขา งั้นเขาจะยอมไว้หน้าให้สักหน่อยก็แล้วกัน!
นิ้วมือของเสี่ยวซิงซิงพิมพ์รหัสอย่างรวดเร็ว ทันทีที่กดรหัสตัวสุดท้าย เขาก็ได้ยินเสียงพนักงานโรงแรมสองคนเดินมาจากทางลิฟต์
“ไม่อยากเชื่อเลยว่างานแต่งวันนี้จะมีฉากชิงเจ้าบ่าวด้วย”
“นั่นสิ คนที่มาชิงเจ้าบ่าวยังเป็นฮั่วซาง ลูกสาวนอกสมรสของตระกูลฮั่วที่ใคร ๆ ก็ลือกันว่าเมื่อห้าปีก่อนหนีตามพ่อค้ารวย ๆ ไปอีกต่างหาก”
“ถ้าหัวหน้าไม่เรียกให้ไปทำงานนะ ฉันก็อยากดูความครึกครื้นอีกสักหน่อย”
พอเสี่ยวซิงซิงได้ยินเช่นนั้น ลมหายใจของเขาก็ชะงัก
แย่แล้ว! หม่าม้า!
เขาเก็บไอแพดใส่กระเป๋าเป้ใบเล็ก สวมหมวกแก๊ป แล้วพุ่งไปทางลิฟต์โดยไม่ทันคิดอะไร
เขาเพิ่งขึ้นลิฟต์ตัวหนึ่งไป ลิฟต์อีกตัวก็ลงมาพร้อมบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มหนึ่ง พวกเขาหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังตามหาใครบางคน
……
ณ ห้องจัดเลี้ยงงานแต่งงาน ฮั่วซางตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วนอย่างที่สุด
เธอถูกบังคับให้มาแทนคนอื่น จึงต้องเปลี่ยนมาสวมชุดเจ้าสาว สวมหน้ากากและเดินขึ้นเวทีไปพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง เพื่อรอให้เจ้าบ่าวเลือกเจ้าสาว
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเจ้าบ่าวจะเป็นกู้ถิง! ส่วนเจ้าสาวก็คือฮั่วเจียว!
ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างแจ่มชัด!
ความแค้นเอ่อล้นอยู่ในหัวใจ นี่เป็นงานแต่งของกู้ถิงกับฮั่วเจียวหรือนี่?! ถ้ารู้ก่อนว่าเป็นงานแต่งของเขา ต่อให้ให้เงินเธอเป็นแสนล้าน เธอก็ไม่มีทางมาช่วยแก้สถานการณ์เด็ดขาด!
ฮั่วซางเห็นกู้ถิงเดินตรงเข้ามาหาเธอทีละก้าว จึงหันหลังเตรียมลงจากเวที
แต่ในจังหวะนั้นเอง กู้ถิงกลับคว้าตัวเธอไว้ ก่อนกระชากหน้ากากออก
ฮั่วเจียวซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในชุดเจ้าสาวสั่งตัดที่โดดเด่นที่สุด เห็นกู้ถิงยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนอื่น ก็แทบจะคลั่งด้วยความโกรธ
ทั้งงานเงียบกริบ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้คนที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนมีฐานะ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเจ้าสาวในชุดสั่งตัดคนนั้นคือฮั่วเจียว แต่ตอนนี้…
“นั่นฮั่วซาง ลูกสาวคนเล็กของตระกูลฮั่วไม่ใช่เหรอ?”
“เธอไม่ได้ถูกขับออกจากตระกูลฮั่วตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้วหรือ?”
“พระเจ้า เธอมาที่นี่ได้ยังไง หน้าด้านขนาดนี้ คิดจะมาชิงเจ้าบ่าวหรือไง?”
“ฮั่วซางยังเด็ก ๆ ก็ปีนขึ้นเตียงพ่อค้ารวยแล้ว พอถูกขับออกจากตระกูลฮั่ว ชีวิตคงลำบากมากสินะ ถึงได้หน้าด้านมาชิงเจ้าบ่าวแบบนี้!”
กู้ถิงกระชากหน้ากากออกอย่างกะทันหัน ฮั่วซางจึงไม่ได้เตรียมตัว แสงไฟส่องลงมาจนแสบตา เธอหรี่ตาลง ทว่าสิ่งที่แสบตายิ่งกว่าแสงไฟคือเสียงฮือฮารอบตัว!
มารดาของกู้ถิงกับเจี่ยงอวี้หัวที่นั่งอยู่ด้านล่างลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน
“ลูกเขย นี่มันเรื่องอะไรกัน!” มารดาของกู้ถิงเอ่ยถาม สีหน้าเย็นชา
เจี่ยงอวี้หัวสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทั้งอับอายทั้งโกรธ เธอมองฮั่วซางแล้วตรงขึ้นเวทีไป ก่อนตวัดมือตบฮั่วซาง “เธอมาที่นี่ทำไม!”
ใบหน้าของฮั่วซางสะบัดไปด้านข้าง ร่างถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ระวัง!” กู้ถิงคว้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ
เมื่อฮั่วเจียวเห็นเช่นนั้น เธอก็รักษาท่าทีสง่างามต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว รีบก้าวเข้าไปดึงมือกู้ถิงออก แล้วหันไปมองฮั่วซาง
เธอถอดหน้ากาก เผยใบหน้าที่สื่อยกย่องว่าใสสะอาดบริสุทธิ์ดุจหยกน้ำแข็ง
สิ่งที่เธอไม่อยากเชื่อคือ คนที่กู้ถิงเปิดหน้ากากให้กลับเป็นฮั่วซาง เธอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เป็นเธออีกแล้ว เป็นเธออีกแล้ว! ทำไมฮั่วซางถึงตามหลอกหลอนเธอราวกับฝันร้ายไม่รู้จบ!
“ซางซาง ฉันกับกู้ถิงรักกันทั้งสองฝ่าย แล้วทำไมเธอยังยึดติดกับสัญญาหมั้นหมายตอนเด็กที่ไม่มีผลอะไรนั่นอีกล่ะ? ห้าปีแล้วนะ! ขอร้องล่ะ อย่ามาพรากเราจากกันอีกเลย เธออยากได้อะไร ฉันให้เธอได้ทั้งนั้น!”
ฮั่วเจียวขยับเข้าไปใกล้ฮั่วซาง จับมือเธอ ทำท่าจะโอบกอด แต่กลับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ฮั่วซาง ฉันเตือนให้รู้จักเจียมตัว รีบไสหัวออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอเสียชื่อจนต้องถูกตระกูลฮั่วขับออกเหมือนเมื่อห้าปีก่อน ตอนนี้ฉันก็ทำให้เธออยู่ในเมืองซั่งจิงต่อไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ! หรือจะส่งเธอเข้าคุกก็ยังได้!”
ฮั่วซางอดกลั้นเอาไว้ เธอรู้ว่าฮั่วเจียวคิดจะทำอะไร อีกฝ่ายอยากให้ทุกคนเห็นว่าเธอผลักและรังแกฮั่วเจียวอย่างไร เธอไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายสมใจแน่!
“ฮั่วซาง เธอไม่รู้ใช่ไหม แม่แท้ ๆ ของเธอก็ถูกแม่ฉันไล่ออกจากตระกูลฮั่วแบบนี้แหละ ตายไปแล้วยังไม่อาจตายตาหลับ ได้ยินว่าศพเน่าอยู่ในห้องตั้งเดือนกว่าจะมีคนพบ ชิ…”
รูม่านตาของฮั่วซางหดตัววูบ เธอควบคุมตัวเองไม่อยู่ ผลักฮั่วเจียวออกไปเต็มแรง
แววตาของฮั่วเจียวฉายรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ก่อนปล่อยตัวเอนล้มลงในอ้อมแขนของกู้ถิง
กู้ถิงเห็นความเจ็บปวดในแววตาของฮั่วเจียว ก็หันไปมองฮั่วซางอย่างโกรธเกรี้ยวทันที “ซางซาง อย่ารังแกพี่สาวเธออีกเลย!”
“ฮั่วเจียว พูดเรื่องเมื่อกี้ให้ชัดเดี๋ยวนี้!” ฮั่วซางโกรธจนแทบคลั่ง เธอคิดมาตลอดว่าแม่ป่วยหนักจนเสียชีวิต แต่ไม่คิดเลยว่า…
“ฮั่วซาง ทำไมถึงได้หน้าด้านขนาดนี้! เมื่อห้าปีก่อนหน้าด้านตั้งท้องลูกไม่มีพ่อแล้วมาชิงคู่หมั้นของพี่สาวก็แล้วไป ตอนนี้แม้แต่งานแต่งของพี่สาวกับพี่เขย เธอยังจะมายุ่งด้วยอีกหรือ?”
“นังชั้นต่ำไร้ราคา สถานที่แบบนี้คนอย่างเธอมีสิทธิ์เข้ามาหรือไง?”
เจี่ยงอวี้หัวมายืนตรงหน้าฮั่วซางแล้ว เธอกับมารดาของกู้ถิงชี้หน้าด่าฮั่วซางไม่หยุด จนฮั่วซางไม่มีช่องให้พูดเลยสักคำ!
กู้ถิงกอดฮั่วเจียวไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่คิดว่าฮั่วซางจะมาชิงเจ้าบ่าว และยิ่งไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นคนแบบนี้…
ในตอนนั้นเอง ผู้ช่วยคนสนิทของกู้ถิงก็รีบร้อนเข้ามากระซิบข้างหูเขาสองสามประโยค
กู้ถิงตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน เขาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยอยากเชื่อ จึงลังเลไม่พูดอะไร
ผู้ช่วยร้อนใจมาก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหันไปบอกฮั่วเจียวด้วย ฮั่วเจียวจับตาดูผู้ช่วยอยู่แล้ว พอได้ยินเช่นนั้น แววตาก็มืดลง
เธอไม่คิดเลยว่าแผนที่เตรียมเอาไว้จะโยนความผิดให้ฮั่วซางได้พอดี
“ซางซาง เธอมาร่วมงานแต่ง ฉันไม่ถือหรอก แต่ทำไมถึงขโมยความลับทางการค้าของตระกูลกู้ล่ะ!”
สีหน้าฮั่วซางย่ำแย่ คำด่าทอเหล่านั้นเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อน ไม่สิ ยิ่งแย่กว่าเมื่อห้าปีก่อนเสียอีก เธอมองดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่จ้องมาจากด้านล่าง ก่อนกัดฟันแน่น
สิ่งเดียวที่ยังพอทำให้โล่งใจคือ ตอนนี้เสี่ยวซิงซิงไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาจึงไม่เห็นสภาพของเธอในตอนนี้
แต่ขณะที่เธอกำลังโล่งใจ เสียงเล็ก ๆ อันน่ารักและร้อนรนของเสี่ยวซิงซิงก็ดังขึ้น
“หม่าม้า!”