ลูกน้อยมาตามหา: ปะป๊าอย่าดื้อสิ

ตอนที่ 1 คุณหนูตัวน้อยมาตามหา: ป๊ะป๋า คุณไม่เชื่อฟัง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หนี!

นี่คือความคิดเดียวที่ฮั่วซางมีในตอนนี้ เธอวิ่งเท้าเปล่า สวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมเนื้อบางที่เผยเนื้อหนัง บนร่างมีรอยขีดข่วนหลายแห่งจนเลือดไหลอาบ เธอพุ่งเข้าไปในป่าด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เธอไม่สนใจทั้งแสงไฟและเสียงที่ดังมาจากคฤหาสน์กลางเกาะด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของฮั่วซางแดงก่ำ มีน้ำตาคลออยู่เต็มหน่วย ร่างกายสั่นเทาไปหมด ทั้งหวาดกลัวและตื่นตระหนก ตอนนี้นอกจากหนีแล้ว เธอก็นึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรได้อีก

แต่ไม่นานเธอก็แทบวิ่งต่อไม่ไหว ร่างกายอ่อนแอมาก ไม่ได้ดื่มน้ำมาถึง 7 วัน การปีนลงมาจากชั้นสองแล้ววิ่งมาถึงตรงนี้ได้ก็แทบจะเป็นขีดจำกัดของเธอแล้ว!

หากคืนนี้ไม่มีเฮลิคอปเตอร์ตกลงในทะเลจนเกิดเสียงดังสนั่น ทำให้กู้ถิงกับฮั่วเจียววอกแวกและส่งคนออกไปดู เธอก็คงไม่มีโอกาสหนีออกมาได้

“ไปค้นหาให้ทั่ว! นังตัวดีนั่นดื่ม ‘น้ำ’ ที่ฉันเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษแล้ว หนีไปได้ไม่ไกลหรอก อย่าทำให้ผู้ชายที่ฉันเลือกไว้ให้มันเสียเวลาได้เสพสุขกับมัน!”

“เจียวเจียว ฮั่วซางวิ่งมาทางนี้หรือเปล่า?”

ใครจะคิดว่าเสียงของคนทั้งสองจะดังขึ้นจากที่ไม่ไกล!

เท้าของฮั่วซางเหยียบโดนก้อนหิน ร่างทั้งร่างพลันถลาไปข้างหน้าและล้มลงกับพื้น

ข้อเท้าของเธอพลิก แค่ลุกขึ้นเดินอีกก้าวก็เจ็บแทบขาดใจ ยิ่งฤทธิ์ยาทำงานอยู่ตอนนี้ เรี่ยวแรงของเธอก็หมดสิ้นไปตั้งแต่ตอนล้มแล้ว ไม่เหลือแรงแม้แต่น้อย

เธอกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนรีบย่อตัวหลบอยู่ใต้พุ่มไม้ กลั้นหายใจ ร่างกายสั่นเทาไปหมด

“ไม่ต้องห่วง เธอหนีไปได้ไม่ไกลหรอก” ฮั่วเจียวหัวเราะเสียงหวาน “อาถิง ฉันทำกับคู่หมั้นคนรักวัยเด็กของคุณขนาดนี้ คุณไม่โกรธเหรอ?”

“มีคุณอยู่แล้ว ผมจะโกรธไปทำไมล่ะ ผมทนความน่าเบื่อกับความหัวโบราณของฮั่วซางมานานแล้ว แถมยังไม่ยอมให้ผมขึ้นเตียงด้วย เมื่อ 3 ปีก่อน ผมได้ลิ้มรสคุณแล้วก็ลืมไม่ลงอีกเลย”

“อาถิง อืม~~ เบา ๆ หน่อย~~”

“ผมอยากเห็นจริง ๆ ว่าตอนฮั่วซางถูกคุณเฉียนเล่นงาน เธอยังจะเสแสร้งทำเป็นวางตัวสูงส่งได้อีกไหม”

“ไม่ต้องห่วง ฉันติดกล้องไว้ในห้องแล้ว บันทึกทุกอย่างไว้หมด ถ้าเธอกล้าเอาเรื่องนี้ไปพูด ฉันจะเอาคลิปนี้ลงอินเทอร์เน็ต”

“เจียวเจียว เราดูด้วยกันได้นะ ดูไปทำไป”

ฮั่วซางได้ยินเสียงด้านหลังค่อย ๆ เบาลง จนกระทั่งเงียบหายไป หัวใจของเธอเย็นเยียบราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง กำหมัดแน่น น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา

กู้ถิง...

เธอไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้เปลือกนอกอันสุภาพอ่อนโยนของเขา จะซ่อนจิตใจต่ำช้าเช่นนี้ไว้!

ยิ่งไม่เคยคิดว่าเขากับฮั่วเจียวจะนอนด้วยกันมาตั้งนานแล้ว!

แค่คิดว่าเขาพร่ำคำหวานและให้คำมั่นสัญญากับเธอไปพร้อมกับนอนคลุกเคล้าอยู่บนเตียงกับฮั่วเจียว ฮั่วซางก็คลื่นไส้จนอยากอาเจียนขึ้นมาเป็นระลอก

แต่เธอไม่กล้าส่งเสียงอาเจียนออกมา จึงเบิกตากว้าง มือปิดปากไว้ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ปล่อยให้แมลงในพงหญ้าคลานไปตามร่างกาย

เงาของคนที่กำลังตามหาเธอใกล้เข้ามาทุกที แสงจากคบเพลิงอยู่ตรงหน้าแล้ว

“เจอตัวหรือยัง?” เสียงของคนเหล่านั้นราวกับดังอยู่เหนือศีรษะ ฮั่วซางใจเต้นจนแทบขึ้นมาจุกที่คอ

“ไม่เจอ ไปดูทางนั้น”

ในที่สุดพวกเขาก็เดินผ่านเธอไป ฮั่วซางจึงถอนหายใจโล่งอก ร่างกายชุ่มเหงื่อไปหมด

พอผ่อนคลายลง เธอก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าร่างกายร้อนผ่าวและอ่อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทรมานจนแทบทนไม่ไหว

ในจังหวะที่เธอคิดว่าตัวเองรอดพ้นเคราะห์ไปแล้ว!

มือคู่หนึ่งแหวกพุ่มไม้เหนือศีรษะ แสงจากไฟฉายส่องลงมาที่ตัวเธอ

ใบหน้าซีดเผือดของเธอถูกพบเข้าแล้ว ฮั่วซางกัดฟันคิดจะฆ่าตัวตาย แต่กลับถูกใครบางคนปิดปากไว้ทันที

“คุณหนูฮั่ว คุณชายกู้ เจอตัวแล้วครับ!”

ฮั่วซางถูกลากออกมาจากพุ่มไม้ราวกับปลาใกล้ตาย บนร่างเต็มไปด้วยบาดแผล

ในวินาทีนั้น เธอรู้ว่าต่อจากนี้ตัวเองต้องเผชิญกับอะไร ความสิ้นหวังจนหมดหวังทุกสิ่งก็เป็นเช่นนี้เอง แม้แต่ความตายเธอก็ยังทำไม่ได้

“น่าสงสารจริง ๆ” ฮั่วเจียวแยกจากกู้ถิง เดินเข้ามาเชยคางฮั่วซางพลางยิ้มอย่างเย้ายวน

ฮั่วซางดิ้นรนอย่างรุนแรง จ้องฮั่วเจียวเขม็ง แต่ปากถูกปิดไว้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาจากลำคอ

“เพียะ!” ฮั่วเจียวหัวเราะเย็นชาแล้วตบหน้าฮั่วซางจนหันไปด้านหนึ่ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา “เธอมันต่ำช้าเหมือนแม่ไม่มีผิด เสแสร้งทำเป็นหญิงบริสุทธิ์ไปทำไม! กล้ามาแย่งผู้ชายของฉัน ฮึ!”

พูดจบเธอก็ไม่แม้แต่จะมองฮั่วซางอีก “ไม่ต้องพาไปล้างตัว ให้หน้าให้ตัวสกปรกแบบนี้แหละถึงจะถูกใจคุณเฉียน พาเธอไปห้องหมายเลข 9 คุณเฉียนชอบเล่นอะไรทารุณ ๆ แบบนี้”

ฮั่วซางส่งเสียงแหบพร่าออกจากลำคอ จ้องฮั่วเจียวเขม็ง แต่ฮั่วเจียวกลับจูบกู้ถิงต่อหน้าต่อตาเธอ พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ

“เข้าไป”

เธอถูกปิดตา ผ้าที่ใช้ปิดตาเปื้อนยา ต่อให้แกะผ้าออก เธอก็มองไม่เห็นสิ่งใดในห้อง บรรยากาศเงียบจนน่ากลัว เธออยากหลบเข้าไปในห้องน้ำ

“อย่าขยับ!”

แต่ทันทีที่เธอขยับได้เพียงก้าวเดียว ร่างทั้งร่างก็ล้มลงบนเตียง และทับลงบนใครคนหนึ่ง!

ในเวลาเดียวกัน มือที่มีกลิ่นคาวเลือดก็ปิดปากเธอไว้ เสียงนั้นเย็นชาและคมกริบราวกับเจือกลิ่นเลือด เธอตกใจจนแทบกรีดร้องออกมา

นี่คือคุณเฉียนที่ฮั่วเจียวพูดถึงหรือ ผู้ชายที่ชอบเล่นทารุณคนนั้นงั้นเหรอ!?

“อย่าส่งเสียง ถ้าเงียบ ฉันจะปล่อยเธอ ไม่อย่างนั้น...ฮึ!” เสียงของชายคนนั้นแหบต่ำ แต่แฝงอันตรายเต็มเปี่ยม ราวกับเสือดาวดุร้ายในรัตติกาล บัดนี้กำลังหยอกเย้าเหยื่อของตัวเอง

ฮั่วซางกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าพูดอะไร

แต่เธอดื่มน้ำที่ฮั่วเจียวให้มา ร่างกายจึงทรมานอย่างหนักอยู่แล้ว พอแนบชิดกับร่างกายที่เย็นเยียบ เธอก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ร่างทั้งร่างแนบเข้าหาเขา ความรู้สึกสบายเกินไป จนเสียงครางอย่างอดกลั้นไม่อยู่หลุดออกจากปาก “อืม~~”

เสียงนั้นราวกับทำให้สมดุลระหว่างคนทั้งสองพังทลายลงในที่สุด เส้นแบ่งบางอย่างจึงแตกสลายตามไปด้วย

……

ประสาทของฮั่วซางตึงเครียดมาตลอด ฤทธิ์ยาในร่างค่อย ๆ คลายลงจนหมดหลังจากค่ำคืนเร่าร้อนจบลง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าแทบขาดใจ แต่เธอก็ยังมีสติอยู่

เธอไม่รู้ว่าชายข้างกายเป็นใคร และก็ไม่อยากรู้ ต่อจากนี้ไปเธอไม่อยากนึกถึงค่ำคืนอันน่าอัปยศนี้อีก

เธอรอจนลมหายใจของอีกฝ่ายยาวสม่ำเสมอแล้ว จึงฝืนความเจ็บปวดทั่วร่างลุกขึ้น ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหันไปมองหน้าของเขา

เครื่องพันธนาการที่มือและเท้าถูกชายคนนั้นแก้ออกเพราะรำคาญว่าเกะกะ เธอจึงหนีออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

—

ฮั่วเจียวกับกู้ถิงกำลังเหน็ดเหนื่อยหอบหายใจอยู่บนเตียง หลังจากดื่มด่ำกับความสุขอย่างเต็มที่ ทั้งคู่รอให้ภาพจากกล้องวงจรปิดเริ่มฉาย แต่รออยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับได้รับโทรศัพท์จากคุณเฉียนแทน

“คนล่ะ? ฉันรอมาทั้งคืนแล้ว คนอยู่ไหน?! แกกำลังเล่นตลกกับฉันหรือไง?” คุณเฉียนตวาดด้วยความโมโหทางโทรศัพท์

หลังวางสาย ฮั่วเจียวก็กัดฟัน ลุกจากเตียงแล้วสวมเสื้อคลุมชุดนอน

กู้ถิงถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป?”

ฮั่วเจียวตอบอย่างโมโห “นังตัวดีนั่นไม่ได้อยู่ในห้อง ฉันจะไปดูหน่อย”

ร่างกายของเธอยังมีร่องรอยจากการร่วมรักเมื่อครู่ สวมเสื้อคลุมชุดนอนแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องของคุณเฉียนด้วยความโมโห แต่กลับเห็นบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน

ฮั่วเจียวชะงักไป ยังไม่ทันได้ตอบสนอง บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็เดินมาหาและถามอย่างสุภาพว่า “ขอถามหน่อยครับ คุณเป็นผู้หญิงที่อยู่ในห้องนี้เมื่อครู่หรือเปล่า?”

เธอเกือบจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ คนที่เข้าไปในห้องนี้คือฮั่วซาง ไม่ใช่เธอ แต่คุณเฉียนก็เป็นแค่เศรษฐีหน้าใหม่ แล้วคนพวกนี้เป็นใคร...

พอคิดถึงตรงนี้ ฮั่วเจียวก็เห็นอักษรสกุลสิงสลักอยู่บนป้ายชื่อที่หน้าอกของบอดี้การ์ด รูม่านตาพลันหดตัว เธอพยักหน้าโดยไม่ทันคิด

“ใช่ ฉันเอง”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป