“ปล่อยแม่ผมนะ!” ทันใดนั้น เสียงโกรธเกรี้ยวที่ฟังดูเย็นชาเกินวัยก็ดังขึ้นจากอีกฟากของเวที
เมื่อเห็นแม่ถูกกลั่นแกล้ง ดวงตาของเสี่ยวซิงซิงก็แดงก่ำ เขานึกเสียใจแทบตายที่เสียเวลาไปต่อปากต่อคำกับผู้ชายสารเลวเมื่อครู่ น่าจะรีบมาช่วยแม่ให้เร็วกว่านี้!
ฮั่วซางเห็นเสี่ยวซิงซิงพุ่งเข้ามา ขอบตาก็แดงขึ้นทันที ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คิดจะร้องไห้ แต่ตอนนี้กลับอยากร้องไห้ขึ้นมา ทว่าวินาทีต่อมา เมื่อได้ยินถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้น เธอก็แทบอยากพุ่งเข้าไปฆ่าพวกเขา!
“พระเจ้า ดูไม่ออกเลยว่าเธอมีลูกโตขนาดนี้แล้ว!”
“ลูกอะไรกัน ก็แค่เด็กไม่มีใครต้องการ!”
“หน้าด้านจริง ๆ พาลูกมาด้วย หวังจะให้กู้ถิงรับเป็นพ่อหรือไง?”
เมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์ แม่ของกู้ถิงก็โกรธจนแทบคลั่ง “เธออยากให้ลูกชายฉันรับเลี้ยงลูกคนอื่นหรือไง? นังผู้หญิงชั้นต่ำ ฝันไปเถอะ!”
“ผมมีพ่อที่ทั้งหล่อ ทั้งเท่ ทั้งเก่ง ลูกชายคุณเป็นใครกัน? ขี้ขลาดไร้ความสามารถ เอาแต่เกาะผู้หญิง อยากเป็นพ่อผมเหรอ? ชาติหน้าเถอะ!” เสียงนุ่มนิ่มของเสี่ยวซิงซิงเย็นชา ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพลังอย่างคาดไม่ถึง
เห็นเสี่ยวซิงซิงยืนปกป้องเธอ หัวใจของฮั่วซางก็อบอุ่นขึ้น แต่เธอจะทนให้เจ้าตัวน้อยต้องถูกดูหมิ่นเช่นนี้ได้อย่างไร ยิ่งไม่อาจปล่อยให้แม่อย่างเธอหลบอยู่หลังลูกได้!
ฮั่วซางดึงเสี่ยวซิงซิงมาไว้ข้างหลังทันที “ซิงซิงเด็กดี ไม่เป็นไรนะ แม่จัดการเอง”
เสี่ยวซิงซิงร้อนใจจนแทบอยากโตขึ้นเดี๋ยวนั้น เพื่อจะได้ยืนขวางอยู่ตรงหน้าแม่ “แม่!”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วฉวยจังหวะที่แม่ยืนบังจนไม่ทันสังเกต หยิบไอแพดออกมา นิ้วอวบ ๆ แตะหน้าจออย่างรวดเร็วสองสามครั้ง ปรับอุปกรณ์กล้องวงจรปิดที่นี่ให้หันมาจับภาพใบหน้าของตัวเองได้แน่นอน ก่อนสลับไปยังห้องนั้น
เขาจะให้ผู้ชายแซ่สิงได้เห็นหน้าเขา แล้วทดสอบดูว่าอีกฝ่ายจะเมินเฉยต่อเขากับแม่หรือไม่!
ส่วนคนที่ใส่ร้ายแม่ เขาจัดการเองได้!
เสี่ยวซิงซิงก้มหน้า เริ่มใช้เทคโนโลยีล้ำสมัยค้นหาหลักฐานที่พวกสารเลวเหล่านี้ใส่ร้ายแม่!
ฮั่วซางไม่รู้ว่าลูกชายกำลังทำอะไรอยู่ข้างหลัง เธอปกป้องเสี่ยวซิงซิงอย่างเต็มที่ ใบหน้างดงามประณีตเผยทั้งความสงบนิ่งและความโกรธเกรี้ยว
“พ่อของลูกฉันจะเป็นคนอย่างกู้ถิงได้ยังไง! เขาดีกว่ากู้ถิงเป็นพันเป็นหมื่นเท่า! อยากให้ลูกฉันเรียกกู้ถิงว่าพ่อเหรอ? คนสารเลวอย่างเขาคู่ควรหรือไง?”
“แล้วพวกคุณก็อย่าสำคัญตัวเองเกินไปนัก ที่ฉันมาอยู่ที่นี่ก็เพราะเป็นคนของบริษัทจัดงานแต่งงานเลิฟ ส่วนที่ต้องใส่ชุดเจ้าสาวขาด ๆ อยู่บนเวที ก็เพราะพอมาถึงก็ถูกลากให้สวมชุดนี้ ถ้ารู้ว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเป็นพวกคุณ ฉันไม่มีทางรับงานนี้เด็ดขาด!”
เธอเชิดหน้าขึ้น คราวนี้จะไม่ยอมอ่อนแอและอับอายจนถูกบีบให้จากไปเหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว
“ส่วนเรื่องความลับของตระกูลกู้ ฉันไม่รับข้อกล่าวหาที่พวกคุณโยนมาใส่ และฮั่วเจียว เธอกล้าเอาคำพูดที่เพิ่งพูดกับฉันเมื่อกี้ มาพูดดัง ๆ อีกครั้งไหม?”
ฮั่วซางกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด!
“ซางซาง งานแต่งครั้งนี้เราไม่ได้เชิญเธอ คนอื่น ๆ เป็นญาติสนิทมิตรสหาย มีแค่เธอคนเดียว” ฮั่วเจียวทำราวกับไม่ได้ยิน แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนพร้อมกับก้าวเข้ามาอย่างจนใจต่อสถานการณ์ตรงหน้า “ขโมยความลับทางธุรกิจมีโทษถึงติดคุกนะซางซาง กลับตัวตอนนี้ยังทัน”
บ้าเอ๊ย!
ฮั่วซางโมโหจนริมฝีปากแดงสดสั่นระริก “คุณหนูฮั่ว หมายความว่าที่นี่มีแต่ผู้มีอำนาจกับคนดัง มีฉันคนเดียวที่เป็นคนจน เพราะงั้นคนที่ทำได้ก็มีแค่ฉันใช่ไหม?”
ฮั่วเจียวไม่ตอบ
เจียงอวี้ฮวากับแม่ของกู้ถิงหัวเราะเยาะพร้อมกัน
เจียงอวี้ฮวาพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใครได้อีก?”
แม่ของกู้ถิงหันไปตะโกน “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไหน? ยังไม่รีบแจ้งตำรวจให้มาจับเธอไปสอบสวนอีก!”
*
ภายในห้องชุดชั้นบนสุด ทุกคนต่างมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนจอโทรทัศน์ซึ่งเมื่อครู่ยังมืดสนิท
ภาพนั้นเป็นงานแต่งงานสุดหรู
แต่สิ่งสำคัญไม่ใช่เรื่องนั้น หากเป็นเด็กที่หลบอยู่หลังหญิงสาวในชุดเจ้าสาวต่างหาก เด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนสิงเฉินโย่วราวกับพิมพ์เดียวกัน!
เด็กน้อยเงยหน้ามองกล้องเป็นครั้งคราว สีหน้าทะเล้นเย็นชานั้นเหมือนกับสีหน้าของสิงเฉินโย่วไม่มีผิด!
เร็กตกตะลึง “คุณชายใหญ่ นี่มัน...”
ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือ เสียงจากกล้องวงจรปิดดังชัดเจนว่าเด็กคนนั้นเรียกผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าว่าแม่!
ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของสิงเฉินโย่วไร้ความรู้สึก เขาจ้องหญิงสาวในชุดเจ้าสาว ดวงตาลึกล้ำมืดมน
ขณะนั้นเอง เด็กน้อยวัยห้าขวบที่ก้มหน้าเล่นไอแพดมาตลอดก็เงยหน้าขึ้น แล้วส่งยิ้มท้าทายให้หน้าจอ
รอยยิ้มนั้นราวกับกำลังพูดว่า—ผู้ชายสารเลว ขี้ขลาด เห็นแม่กับผมถูกรังแกก็เอาแต่หลบอยู่ข้างหลัง หึ คุณไม่คู่ควรเป็นพ่อของผมหรอก!
แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่...ทุกคนในห้องกลับเข้าใจความหมายพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
สิงเฉินโย่วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเย็นชา ก้าวขายาวมุ่งหน้าไปทางลิฟต์ ผู้คนกลุ่มใหญ่กรูกันตามหลังไป
—
เสี่ยวซิงซิงไม่คิดจะฝากความหวังไว้กับคนอื่น
เมื่อได้ยินว่ามีคนจะโทรแจ้งตำรวจ เขาก็ตบมือเบา ๆ ก่อนเดินออกมาจากหลังฮั่วซาง
“งั้นก็แจ้งตำรวจเลย ให้ตำรวจมาจับคนร้าย”
ทุกคนหันมามองเด็กน้อยน่ารักคนนี้
“เมื่อกี้คุณบอกว่าแม่ผมขโมยความลับทางธุรกิจของตระกูลกู้ใช่ไหม?”
เสี่ยวซิงซิงชี้ไปที่ฮั่วซาง ใบหน้าเล็ก ๆ เย็นชาขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง ชั่วขณะนั้นเขาดูคล้ายสิงเฉินโย่วมาก จนฮั่วเจียวรู้สึกแปลกใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ อดไม่ได้ที่จะมองเด็กคนนั้นซ้ำอีกครั้ง
สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องฮั่วเจียว
ฮั่วเจียวยิ้ม “เด็กน้อย นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรยุ่ง”
“เรื่องของแม่ผม ผมก็ต้องยุ่ง!” เด็กน้อยอย่างเสี่ยวซิงซิงกลับเด็ดขาดและเฉียบคมเกินวัย “พวกคุณพูดแค่ไม่กี่คำ ก็ทำให้แม่ผมถูกคนทั้งโลกประณามได้แล้วเหรอ? ผมว่าเป็นการจงใจใส่ร้าย จงใจปรักปรำมากกว่า! ฮึ!”
ฮั่วซางซาบซึ้งใจอย่างที่สุด แต่ก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง เรื่องพวกนี้เดิมทีเธอไม่อยากให้เสี่ยวซิงซิงต้องมารับรู้ ทว่าความแก่แดดของลูกก็ทำให้เธอเจ็บปวดใจ
เธอสงบใจลง แล้วหันไปมองฮั่วเจียวด้วยสายตาเย็นเฉียบ เมื่อต่างฝ่ายต่างมีใจกัน แผ่นหลังของเธอก็ยืดตรงขึ้น วันนี้หากไม่จัดการเรื่องนี้ให้จบ ต่อไปคงไม่รู้ว่าจะมีใครโยนความผิดใส่เธออีกกี่ครั้ง “วันนี้มีคนอยู่ตั้งมากมายพอดี มาดูหลักฐานของคุณพร้อมกันเลย ฮั่วเจียว”
ใบหน้าของฮั่วเจียวสลับแดงขาว นี่เป็นข้อกล่าวหาที่เธอเพิ่งโยนใส่ฮั่วซางอย่างกะทันหัน จะไปมีหลักฐานมาจากไหน!
“คุณไม่มีหลักฐาน แต่ผมมี ผมหาหลักฐานที่พวกคุณใส่ร้ายแม่เจอแล้ว!”
คราวนี้เสี่ยวซิงซิงยิ้ม ก่อนดีดนิ้วดังเป๊าะ “ผมแจ้งตำรวจแล้ว ทุกคนมาดูกันเถอะว่าใครกันแน่ที่คิดใส่ร้ายแม่ผม!”
ไฟบนเวทีดับลงทันที ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน จู่ ๆ ก็มีสิ่งต่าง ๆ ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่หน้าเวที
ในนั้นมีทั้งข้อความของฮั่วเจียว และแผนที่เธอคิดจะฮุบตระกูลกู้ ทุกขั้นตอนชัดเจนราวกับถูกเปิดเผยออกมาทีละลำดับ!
พ่อของกู้ถิงตกตะลึง เขาหันไปมองฮั่วเจียว
ใบหน้าของฮั่วเจียวซีดขาว แม้แต่คำพูดที่เอ่ยออกมาก็ไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างกัน “คุณลุง นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด...”
“เพียะ!” พ่อของกู้ถิงโกรธจนแทบระเบิด “ดีจริง! ตระกูลฮั่วของพวกคุณคิดจะฮุบตระกูลกู้ของฉันด้วยหรือ? ฮั่วเจียว เธอวางแผนได้แยบยลจริง ๆ เดิมทีฉันคิดว่าเธอเป็นดารา น่าจะช่วยตระกูลกู้ได้ ใครจะคิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมขนาดนี้!”
ไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง
ฮั่วซางสูดหายใจลึก เอ่ยเสียงเย็น “พวกคุณขอโทษฉันเดี๋ยวนี้”
กู้ถิงยืนอยู่ข้างฮั่วเจียว ยังคงมองเธอด้วยความตกตะลึง
พ่อกับแม่ของกู้ถิงมีสีหน้าแข็งค้าง ส่วนเจียงอวี้ฮวากับฮั่วซือเหลียนยิ่งหน้าตาบึ้งตึง จะให้พวกเขาขอโทษคนรุ่นหลัง แล้วต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“อยากให้ฉันขอโทษนังเด็กชั้นต่ำอย่างเธอ? ชาติหน้าก็ไม่มีทาง!” เจียงอวี้ฮวาโกรธจนแทบคลั่ง ฮั่วซางนังเด็กชั้นต่ำคนนี้ไม่เพียงทำลายงานแต่งของลูกสาว ยังทำให้พวกเขาเสียหน้า ตอนนี้เรื่องความลับทางธุรกิจก็ถูกเปิดโปงอีก จะให้ขอโทษหรือ? ชาติหน้าก็อย่าหวัง!
ทันใดนั้น ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ด้านนอกเกิดเสียงเอะอะ ผู้คนหันกลับไปมอง ก็เห็นบอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มหนึ่งเดินเรียงแถวเข้ามา
พวกเขายืนเรียงกันเป็นสองแถว
บรรยากาศเงียบกริบลงอย่างน่าประหลาด ไม่มีใครกล้าพูด มีเพียงเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนที่ดังขึ้นเป็นจังหวะ ชวนให้หนังศีรษะชาวาบโดยไม่รู้สาเหตุ