จะมาดูถูกคนกันแบบนี้ได้ยังไง!
ใบหน้าของฮั่วซางแดงก่ำแล้วก็ซีดเผือดสลับกันไปมา เพราะคำพูดแบบนี้ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอก็เคยพูดอยู่หลายครั้ง!
เมื่อเห็นใบหน้าของฮั่วซางเปลี่ยนเป็นแดงซีดสลับกันเพราะความโมโห สิงเฉินโย่วก็รู้สึกว่าน่าสนใจอย่างยิ่ง จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนความคิด แต่เสียงยังคงเย็นชาเช่นเดิม “ลูกชายผมต้องอยู่กับผม ส่วนคุณจะทำยังไง ผมเห็นว่ามีแค่สองทางเลือก หนึ่ง แยกแม่ลูกจากกัน สอง ย้ายมาอยู่กับลูกชายผม”
แทนที่จะหาคนมาดูแลเด็กอย่างเอาใจใส่และรอบคอบชั่วคราว สู้เลือกผู้หญิงตรงหน้าที่ดูแลและอยู่เป็นเพื่อนลูกชายเขามาตลอดห้าปีไม่ดีกว่าหรือ
ฮั่วซางพูดอะไรไม่ออกไปเสียแล้ว
“เสี่ยวซิงซิงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ฉันอุ้มท้องเขามาสิบเดือน ตั้งแต่เกิดมาเราก็ไม่เคยแยกจากกัน คุณสิง การแยกแม่ลูกจากกัน ฉันจะทำได้ยังไง... แยกแม่ลูกจากกัน!”
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทางเลือกเดียวที่เหลือก็คือ...
สิงเฉินโย่วมองเธอโดยไม่เร่งร้อน
เขาไม่ได้ร้อนใจจริง ๆ คนที่ควรร้อนใจคือฮั่วซางต่างหาก
“คุณฮั่วกลับไปคิดให้ดีว่าจะเลือกทางไหน” สิงเฉินโย่วพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านสบาย ๆ ทว่าท่าทางกลับเหมือนถือไพ่เหนือกว่าและกุมสถานการณ์ไว้ในมือ “เร็ก ส่งแขก”
ฮั่วซางเม้มริมฝีปาก ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานสองนาที “เสี่ยวซิงซิงบอกแล้วว่าจะกลับมาอยู่ข้างฉัน!”
“ก็รอดูกันไป” สิงเฉินโย่วเลิกคิ้ว ตอนนี้ใจของลูกชายเขาอยู่กับเขาต่างหาก
ฮั่วซางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนถูกคนพาตัวออกจากห้องทำงานอย่างไม่เต็มใจ เธอปลอบตัวเองให้นึกถึงจดหมายข่มขู่ฉบับนั้น หากเสี่ยวซิงซิงอยู่ข้างสิงเฉินโย่วก็จะปลอดภัยดี ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกของพวกเขาแน่นแฟ้นมาก ไม่มีทางพังลงเพียงเพราะแยกกันไม่กี่วัน