ใบหน้าหล่อเหลาพลันขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า หัวใจของฮั่วซางเต้นระรัวทันที พี่ใหญ่ เธอก็ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนี่นา?
ยังไม่ทันที่เธอจะปฏิเสธ รอยยิ้มเยาะหยันของสิงเฉินโหย่วก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ผมสนใจคุณอยู่บ้างก็จริง แต่ก็แค่นั้น เรื่องเมื่อวานอย่าเข้าใจผิด เพราะเสี่ยวซิงซิงอาจเป็นลูกชายผม คุณในฐานะแม่แท้ ๆ ของเขาจึงไม่ควรถูกใครรังแก”
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฮั่วซางเคยรักใครอย่างจริงจังเพียงครั้งเดียว หลังจากครั้งนั้น เธอก็ไม่คาดหวังในความรู้สึกอีก และไม่ต้องการมีความรักอีกแล้ว
ดังนั้นคำพูดนี้จึงทำอะไรฮั่วซางไม่ได้
ฮั่วซางเอนศีรษะถอยไปด้านหลังเล็กน้อย ใบหน้างดงามเย้ายวนของเธอเผยรอยยิ้มที่ทำให้คนตะลึง ถึงจะเสียเปรียบก็ไม่ยอมเสียท่า
เธอเชิดอกขึ้น “คุณสิงพูดเล่นแล้วค่ะ ดีจริง ๆ ที่คุณคิดแบบนั้น ฉันเองก็เห็นเหมือนกันว่าการเลี้ยงดูร่วมกันเป็นไปไม่ได้ เสี่ยวซิงซิงเป็นลูกชายของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณสิงค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของสิงเฉินโหย่วก็หม่นลง แววตาที่มองฮั่วซางพลันมืดครึ้ม เขายื่นมือมาบีบคางเธออย่างไม่ทันตั้งตัว สีหน้าเย็นชา “ฮั่วซาง คุณคิดว่าผมกำลังขอความเห็นจากคุณ หรือกำลังเจรจาต่อรองกันอยู่? หืม?”
ฮั่วซางรู้ดีว่าสิงเฉินโหย่วมีอำนาจมาก จะบอกว่าไม่กลัวก็เป็นเรื่องโกหก แต่เสี่ยวซิงซิงคือชีวิตของเธอ เธอไม่มีวันยกชีวิตของตัวเองให้คนแปลกหน้า
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา หากไม่มีเสี่ยวซิงซิง เธอคงทนมาไม่ถึงวันนี้
“คุณสิงกำลังสั่งฉันอยู่ค่ะ” เธอรู้ดีแก่ใจ
สิงเฉินโหย่วจ้องดวงตาคู่นั้นที่ใสกระจ่างจนเป็นประกาย ก่อนโน้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากแตะผ่านดวงตาของเธอแผ่วเบา ฮั่วซางหลับตาหลบ แต่เขากดท้ายทอยเธอไว้ ทำให้หนีไม่พ้น