แม้แต่เจียงอวี้ฮวาก็แตะต้องที่นี่ไม่ได้
เมื่อก่อนเธอคิดว่าฮั่วซือเหลียนยังเหลือที่ว่างให้แม่ของเธอในใจเสมอ แต่ตอนนี้...ถ้าเขามีใจให้แม่จริง แล้วจะปฏิบัติต่อลูกสาวอย่างเธอแบบนั้นได้อย่างไร?
ฮั่วเจียวได้ยินเสียงแม่จากชั้นล่าง จึงเดินออกมาเปิดประตูดู ทว่าเผชิญหน้ากับฮั่วซางที่กำลังเดินขึ้นบันไดพอดี
เมื่อวานฮั่วเจียวเกือบต้องคลานออกมาจากห้องส่วนตัวในร้านกาแฟหวงโฮ่ว เลือดไหลจากช่วงล่าง กลับมาถึงบ้านก็เอาแต่นอนจนถึงตอนนี้ พอเห็นฮั่วซางในวินาทีนั้น เธอก็แทบอยากฆ่าอีกฝ่ายเพื่อระบายความแค้น!
“เธอมาทำอะไร? ฮั่วซาง เธอถูกไล่ออกจากตระกูลฮั่วไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง? ตอนนี้เป็นถึงคุณนายสิง ยังอุตส่าห์มาเยี่ยมบ้านฉัน กลัวจะทำให้ตัวเองเสื่อมเสียหรือเปล่า?”
ฮั่วเจียวตัวสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือด
“เธอส่งข้อความมาบอกให้ฉันมาที่นี่ไม่ใช่หรือ ฉันก็มาแล้ว แน่นอนว่ามาเอาของของแม่” ฮั่วซางแทบไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ใบหน้าสะสวยหมดจดของเธอยังคงงดงามจนฮั่วเจียวอิจฉา
ดวงตาฮั่วเจียวแดงก่ำ เธอหรี่ตาลงแล้วยิ้มอย่างคลุ้มคลั่ง ก่อนขยับเข้าไปใกล้ฮั่วซาง “ในห้องนี้มีของของแม่เธอจริง ๆ ของที่แม้แต่แม่ฉันยังแตะต้องไม่ได้ ฉันเคยเข้าไปเห็นด้วยตาตัวเอง”
รูม่านตาของฮั่วซางหดวูบ
เจียงอวี้ฮวาเห็นลูกสาวคนโปรดเดินขาสั่นออกมาจากห้องก็เป็นห่วงแทบแย่ รีบวิ่งขึ้นบันไดมา
เธอผลักฮั่วซางอย่างแรง ฮั่วซางถอยกรูดไปหลายก้าวจนพิงราวบันได เกือบหงายหลังตกลงไป
เมื่อเห็นภาพนั้น แววตาฮั่วเจียวก็วูบไหว ก่อนจะเป็นประกายเจิดจ้า
“ฮั่วซาง เธอทำร้ายลูกสาวฉันยังไม่พออีกหรือ? เพราะเธอ ลูกฉันถึงอยู่ในวงการบันเทิงต่อไม่ได้ งานก็เสียไปหมด เธอยังต้องการอะไรอีก!” เจียงอวี้ฮวาจ้องฮั่วซางอย่างกับแม่เสือที่กำลังปกป้องลูก