อามามิยะ ฮารูกิเงียบงันไปครู่หนึ่ง
“จะกลับมาอีกไหม”
“อาจจะไม่กลับมาก็ได้”
“……งั้นก็…ขอให้เดินทางปลอดภัย”
“อืม”
หลังความเงียบช่วงสั้น ๆ หลินชีเย่ก็ถอดดาบมากัตสึที่เหน็บไว้รอบเอวออกมาทั้งหมด แล้วส่งให้อามามิยะ ฮารูกิจนครบ โดยเหลือไว้ให้ตัวเองเพียงเล่มเดียวคือ[จ่านไป๋]
รวมแล้วห้าเล่ม ได้แก่[เชือกดำ][อาเมะคุดาเระ][ดาบทูเอ้][เมโด]และ[คามิกากุชิ]
“[อาเมะคุดาเระ]ของนาย ฉันคืนให้ และก็[คามิกากุชิ]ของฟุรุฮาระ โยชิกิ…ตอนยืมดาบนั้นฉันใช้มันหยาบกระด้างไปหน่อย ช่วยไปขอโทษเขาแทนด้วย ส่วนอีกสามเล่มคือ[เชือกดำ][ตู้เอ้อ]กับ[เมโด] ฉันยืมให้นายก่อนนะ เมื่อนายสำเร็จการรวมเก้าดาบและหาวิธีช่วยคนทุกคนใน‘วงมนุษย์’ได้แล้ว ค่อยเอามาคืนฉัน”
ดาบทั้งห้าเล่มวางซ้อนกันดูสง่างามน่าทึ่งมาก แต่อามามิยะ ฮารูกิไม่ได้รับทั้งหมด หากรับเฉพาะสองเล่มที่เป็นของตัวเองและของฟุรุฮาระ โยชิกิก่อน แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า
“สองเล่มนี้ฉันรับไว้ได้ แต่ถ้านายกลับประเทศไป [เชือกดำ][ดาบทูเอ้]กับ[เมโด]น่าจะช่วยนายได้ไม่น้อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ยกให้ฉันยืมหมดแบบนี้ มันจะดีจริงเหรอ”
“ตอนที่นายยืม[อาเมะคุดาเระ]ให้ฉัน ก็ไม่ได้คิดมากขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ” หลินชีเย่ยิ้มบาง “นายต้องการมันมากกว่าฉัน”
อามามิยะ ฮารูกิอ้าปากค้างยืนตัวแข็งทื่อ
เขาเอื้อมปากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่หลินชีเย่ก็พูดต่อก่อนว่า