ห้วงหมอก
ใต้ท้องฟ้าสีเทามัวหม่น ผิวทะเลที่คลื่นซัดสูงเสียงคำรามดุจฟ้าผ่า แสงทองสาดส่องจ้าหนึ่งก้อนพุ่งลอยขึ้นจากก้นสมุทรอย่างรวดเร็ว ทะยานขึ้นเหนือผิวน้ำ
เมื่อแสงทองจางหาย บุรุษเจ็ดคนยืนบนกระบี่ยาวสีทองหนึ่งเล่ม ลอยอยู่ท่ามกลางคลื่นที่ซัดสวนกันมิหยุด
ไป่หลี่พ่างพ่างควบคุม[เหยากวง]อยู่พลางสำรวจรอบตัว
“ชีเย่ เรือที่หัวหน้าทีมรองอู๋พูดถึงน่ะ...อยู่ไหนเหรอ”
“น่าจะอยู่แถวนี้แหละ” หลินชีเย่หับตาลง พลังจิตแผ่ออกไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่คลุมคลื่นทะเลรัศมีหลายกิโลเมตรรอบด้าน
ครู่ใหญ่ เขาเบิกตาขึ้นอย่างฉงน
“ไม่มีเลย? เป็นไปได้ไง...”
“ตอนลงเรือ เราอยู่ฝั่งโน้นนะ” เจียหลันมองหน้ามองหลังรอบด้านหนึ่งรอบ แล้วชี้ไปยังทิศหนึ่ง
ทุกคนหันไปมองตามนิ้วของนาง นอกจากผิวทะเลไร้ขอบเขตแล้ว ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีก
“อาจเป็นเพราะ‘ปริศนา’จากก้นสมุทรโจมตี ลากเรือไปหรือทำลายมันซะแล้วมั้ง” อันชิงอวี๋เดา
หลินชีเย่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขายืดมือออกไป โบกมือเบา ๆ กลางห้วงอากาศ เมฆาไร้ประมาณจับตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ม้วนไหวปรากฏใต้เท้าของทุกคน
“ถ้าไม่มีเรือ เราก็ต้องบินกลับเองแล้วล่ะ” หลินชีเย่หันกลับมามองทุกคน “ใครรู้เส้นทางกลับบ้างมั้ย”
“ฉันรู้ทิศทางคร่าว ๆ” เจียหลันกล่าว “ถึงจะไม่ใช่จุดขึ้นฝั่งที่หัวหน้าทีมรองอู๋กำหนดไว้ แต่ก็พาไปถึงชายแดนต้าเซี่ยได้”