ใต้แผ่นฟ้าสีหม่น ฝนประปรายโปรยลงไม่ขาดสาย
เสียงไม้เกี๊ยะกระทบพื้นดังแครก ๆ เป็นจังหวะ ร่างสามคนก้าวข้ามทางเดินหินกรวดชื้นฉ่ำ กางร่มกระดาษสีแดงคนละคัน เดินตรงไปยังสุสานไกลโพ้น
การปรากฏตัวของคนสามคนนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่มาไว้อาลัยที่สุสานทันที
พวกเขาหันไปมองร่างทั้งสามแล้วกระซิบคุยกันเบา ๆ
กลางสุสานที่เต็มไปด้วยชุดสูทสีดำ บรรยากาศเคร่งขรึมนั้น
คนสามคนนี้กลับสวมยูกาตะลายดอกไม้ระย้าสามสี คือสีดำแดง สีน้ำเงินเทา และสีเหลืองขาว กางร่มสีแดงเดินมาเคียงคู่กัน และที่ด้านหลังยังพิมพ์ตราสัญลักษณ์ของสโมสรคุโรกุโท พร้อมข้อความตัวโตสองบรรทัดเขียนด้วยปากกาเมจิกสีขาว
—สโมสรคุโรกุโทยินดีต้อนรับ!
—ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เครื่องดื่มทุกชนิดลด 5%!
ข้อความที่เขียนด้วยปากกาสีขาวจางหายไปมากแล้ว ส่วนเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่สโมสรที่อยู่ถัดลงไปจับจ้องมองแทบไม่เห็นเลย แต่แม้จะเห็นและตามหาไปได้ ที่นั่นก็เหลือเพียงซากปรักหักพังที่รกร้าง
สโมสรคุโรกุโท ถูกกำหนดให้มีเพียงอดีตเท่านั้น เพราะผู้ชายที่หนุนหลังร้านแห่งนี้เอาไว้ ได้จากไปตลอดกาลแล้ว
ร่างทั้งสามเดินผ่านสุสานสาธารณะ ตามทางเดินซากุระที่ร่วงหล่นตลอดแนว มุ่งไปข้างในสุด สุสานแห่งนี้แบ่งเป็นสองวง วงนอกคือสุสานใหญ่สาธารณะ ส่วนวงในคือสุสานส่วนตัวที่ถูกจ้างเช่าปิดล้อมไว้ทั้งหมด
การจัดวางและบรรยากาศของสุสานส่วนตัวดูดีกว่าด้านนอกชัดเจน