“คนนั่นคือเฉาหยวนเหรอ?” เจียงเอ๋อร์ขมวดคิ้วมองเงาลวงตาที่ก้าวออกมาจากเปลวเพลิงดำ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก “ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้ได้……”
“หลังจากบทลงโทษของเทพดลงมา ร่างกายของเขาถูกหลอมละลายไปสองในสาม สมอง หัวใจ และอวัยวะสำคัญกลายเป็นเถ้าธุลีหมดสิ้น ตามหลักแล้วเขาไม่มีทางรอดได้เลย ยิ่งไม่มีทางทำลายเมืองทั้งเมืองได้” อันชิงอวี๋สับแว่นขึ้นแล้ววิเคราะห์อย่างเรียบนิ่ง
“เสาเพลิงดำที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้านั่น ก็คือเปลวเพลิงพลังอาถรรพ์ที่หลั่งออกมาตอนที่[สังหารแห่งราชันดำ]ของเขาคลุ้มคลั่ง เขารอดออกมาได้ในสถานการณ์แบบนั้น แถมยังฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว คงเป็นเพราะแดนต้องห้ามนี่แหละ……”
“เฉาหยวนเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” เจียงเอ๋อร์พูดขึ้นโดยไม่ยั้ง “เขาทำลายเมืองทั้งเมือง แถมยังสังหารผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ไปมากมาย นี่ถือว่าเป็นระดับใกล้เคียงสุดยอดมนุษย์แล้วใช่ไหม?”
“คนนั้นไม่ใช่เฉาหยวน” อันชิงอวี๋กล่าวอย่างมั่นใจ “เฉาหยวนไม่จำอะไรเลยหลังจากที่บทลงโทษของเทพดลงมา และฉันก็ตรวจร่างกายเขามาหลายรอบแล้ว ในตัวเขาไม่มีพลังระดับนั้นอยู่เลย……
พลังนั้น มาจากตัว[สังหารแห่งราชันดำ]เอง”
“แดนต้องห้าม? แต่มันไม่ใช่แค่ความสามารถอย่างหนึ่งเหรอ? ทำไมถึงมีจิตสำนึกของตัวเองได้?”
“ใช่ แดนต้องห้ามก็แค่ความสามารถอย่างหนึ่ง แต่ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า[สังหารแห่งราชันดำ]ไม่ได้เป็นแค่ความสามารถธรรมดางั้น” อันชิงอวี๋หันไปมองเจียงเอ๋อร์ “นายไม่รู้สึกแปลกใจเหรอ? ถ้า[สังหารแห่งราชันดำ]เป็นแค่ความสามารถอย่างหนึ่งจริง ทำไมเงื่อนไขการเรียกใช้ถึงเป็นการชักดาบ? ทำไมเฉาหยวนถึงเรียกใช้แดนต้องห้ามด้วยเจตจำนงของตัวเองไม่ได้?