เสียงแซ่สซ่าซ่าซ่า……
เกล็ดหิมะหนาแน่นกระจายเต็มจอ ส่งเสียงไฟฟ้าเบา ๆ คนทั้งห้องต่างตั้งตัวไม่ทัน
เว่ยตงมองโทรทัศน์ไปตาปรือ ความสงสัยลอยขึ้นในดวงตา
สโมสรระดับสูงขนาดนี้ ทำไมโทรทัศน์ถึงยังขยะขนาดนี้? ไม่ใช่แล้ว…… โทรทัศน์มันไม่ได้เปิดอยู่เลยนี่นา?
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น หลินชีเย่กับเพื่อนอีกสองคนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พุ่งลุกจากโซฟาขึ้นทันที แววตาฉายความดีใจ
เจียงเอ๋อร์!
เพี๊ยะ!
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น เกล็ดหิมะบนจอหายไปพร้อมกัน ภาพเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มสงบเสงี่ยมในเสื้อคลุมวิจัยสีขาว สวมแว่นขอบดำ ปรากฏบนหน้าจอ
สายตากวาดมองไปทั่วห้อง เห็นเว่ยตง อัศวิน และอามามิยะ ฮารูกิ สามหน้าคุ้นเคยแปลกถิ่น ดวงตาเรียวมุดลงเล็กน้อย หยุดมองที่อู๋เซียงหนานชั่วครู่ ก่อนจะนึกได้เร็วว่าเป็นใคร และสุดท้ายเมื่อสายตาไปเจอหลินชีเย่ทั้งสาม มุมปากก็เริ่มเอียงขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
"ในที่สุด……ก็เจอพวกนายจนได้"
อันชิงอวี๋!
แม้หลินชีเย่กับเฉาหยวนคุยกันทางโทรศัพท์และรู้ว่าอันชิงอวี๋จะตามหาพวกเขาเอง แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอกันแบบนี้ เขายิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
"ฉันก็รู้ว่าพวกนายสองคนต้องอยู่ด้วยกัน"
"เพราะตอนนั้นฉันถูกมหาสมุทรซัดขึ้นฝั่งพร้อมโลงศพ เจียงเอ๋อร์ก็อยู่กับฉันตลอด" อันชิงอวี๋ยิ้ม "ต้องขอบคุณเธอเลย ไม่งั้นฉันคงทำอะไรไม่ได้เลย"