“อันชิงอวี๋กับเจียงเอ๋อร์เจอตัวแล้วเหรอ?” เจียหลันถามด้วยความสงสัย “ทั้งสองคนอยู่ที่ไหน?”
“เฉาหยวนไม่ได้พูดละเอียด แต่เขาบอกว่าอีกไม่นานสองคนนั้นจะติดต่อเราเอง” หลินชีเย่พักคำไว้ชั่วครู่ “จากน้ำเสียงเขา สองคนนี้เหมือนจะได้ทำอะไรที่มหึมาไม่เบาด้วยกัน……”
“มหึมา?” เว่ยตงขมวดคิ้วขึ้น “ยังมีอะไรจะมหึมาไปกว่าการกลายเป็นตำนานยากูซ่า รับช่วงอำนาจกลุ่มยากูซ่าทั้งประเทศญี่ปุ่นอีกเหรอ? หรือว่าทั้งสองจะยึดประเทศนี้ไว้เสียเอง?”
หลินชีเย่คิดจริงจังสักครู่ “ถ้าเป็นสองคนนั้น ก็มีหวังจริง ๆ นะ……”
เว่ยตงยิ้มขมุบขมิบ แล้วเบ้หน้ามองขึ้นฟ้าอย่างอดทนไม่ได้
ถ้าพวกนายยึดประเทศนี้ได้หมดแล้ว งั้นเราสมาคมซ่างเสวียจะเอาไปทำไม?
ปลดพนักงานกันเลยดีกว่า
“กลับประเทศ……” เสิ่นชิงจู๋มองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย “ลัทธิพวกนายไง ไม่ใช่ว่าจะทำลาย ‘วงมนุษย์’ นี่นา แล้วคนที่ใช้ชีวิตอยู่ข้างในล่ะ เขาจะเป็นยังไง?”
“ไม่มีทางเลือก เราทำได้แค่อพยพประชากร 500,000 คนล่วงหน้า ส่วนที่เหลือก็ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเราแล้ว” อัศวินพูดอย่างสุขุม แล้วเหลือบมองอามามิยะ ฮารูกิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนเปลี่ยนไปพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า “แน่นอน ถ้าพวกเขาหาทางช่วยเหลือตัวเองได้ เราก็ไม่ขัดขวาง
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่พวกเราจะทำลายก็แค่ตัวเครื่องรางที่รองรับ ‘วงมนุษย์’ เอาไว้เท่านั้นเอง”
อามามิยะ ฮารูกิมองความมืดยามค่ำออกนอกหน้าต่าง เงียบงันไม่พูดอะไร