หลินชีเย่ได้ยินประโยคนั้นก็ชะงักไปทั้งตัว
จริง ๆ แล้ว ตอนที่เขารู้สึกไปตามชั้นต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ เขาก็พบว่าคนที่ติดเชื้อส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พอถูกหลี่ยี่เฟยพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
“หรือว่าสิ่งมีชีวิตในตำนานตัวนั้นโผล่มาจากหอพักหญิง?” หลินชีเย่พึมพำกับตัวเอง
เขาเปิดหูฟังแล้วลดเสียงพูดลง:
“พี่หงอิง พวกคุณอยู่ไหน?”
“เพิ่งออกจากอาคารสำนักงานมา เป็นอะไรไป?”
หลินชีเย่เล่าข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป อีกฝ่ายพยักหน้าทันที “ได้ ถ้าพวกเราไปร่วมพิธีเชิญธงกันหมด เดี๋ยวพวกเราจะไปหอพักหญิงตอนนี้เลย”
“อื้ม”
พร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชที่ดังขึ้น ชั้นเรียนของหลินชีเย่ก็เดินลงจากอาคารตามทางเดิน ค่อย ๆ เคลื่อนไปยังแท่นพิธีเชิญธง
สถานที่จัดพิธีเชิญธงเป็นลานกว้างหน้าอาคารเรียน พื้นที่ไม่ใหญ่นัก นักเรียนมัธยมปลายทั้งสามชั้นปีเบียดกันอยู่เต็มพื้นที่ แทบไม่มีช่องว่างระหว่างกันเลย
“พวกที่อยู่ข้างหลัง ตามให้ทัน! เร็วเข้า!”
“อย่ามาเบียดฉัน”
“เฮ้ย นายเดินไวหน่อยได้มั้ย!”
“จะให้เดินเร็วแค่ไหน? คนข้างหน้าฉันมันเบียดกันอยู่ตรงนั้น ฉันจะมีวิธีอะไรได้?”
“หืม? คนข้างหน้าฉันหายไปไหน?”
“คนข้างหน้านายเป็นใคร?”
“หลินชีเย่ไง เขาไปไหนล่ะ?”
“ไม่รู้สิ เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย”
“เอ๊ะ? หลี่ยี่เฟยก็หายไปด้วย!”
ระหว่างที่เพื่อนนักเรียนกำลังสงสัยกัน หลินชีเย่กับหลี่ยี่เฟยก็แอบหนีออกจากแถวไปนานแล้ว พวกเขาสวนทางกับฝูงชนที่โกลาหล วิ่งลัดเลาะไปตามชั้นเรียนต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
ระยะการรับรู้ทางจิตของหลินชีเย่มีแค่ยี่สิบเมตร ถ้าจะให้ครอบคลุมนักเรียนสองพันกว่าคนทั้งหมด เขาต้องเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา