"แก! แกอยู่ห้องอะไร?! คนถือธงคนก่อนหายไปไหน?!" พิธีเชิญธงเพิ่งจะจบลง ครูผู้รับผิดชอบคนนั้นก็วิ่งหน้าตาโหดเหี้ยมมาหาหลินชีเย่ พร้อมกับเอ่ยปากถามหาเรื่อง
หลินชีเย่ในตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เดินเลี่ยงตัวเขาไปแล้วมุ่งหน้าไปทางไกลทันที
ครูผู้รับผิดชอบเบิกตากว้าง สอนหนังสือมาหลายปี ไม่เคยเจอนักเรียนที่เหลวไหลขนาดนี้มาก่อน!!
"แกหยุดให้ฉันก่อน! ครูพูดด้วย แกเป็นแบบนี้มันหมายความว่าไง!! เชื่อไหมว่าฉันจะลากแกไปห้องครูใหญ่เดี๋ยวนี้ แล้วประกาศลงโทษให้ทั้งโรงเรียนรู้!!"
เขาคว้าไหล่หลินชีเย่ไว้แน่น พร้อมกับตะคอกออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว!
ข้างหน้า หลินชีเย่หยุดฝีเท้าลง
ค่อย ๆ หันกลับมา
ในดวงตาทั้งสองข้าง
เปลวเพลิงสีทองสองดอกพลุ่งขึ้นในชั่วพริบตา!
ชั่วขณะนั้น แรงกดดันที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนปกคลุมหัวใจของครูผู้รับผิดชอบ!
ภายใต้การจ้องมองของดวงตาคู่นี้ เขารู้สึกเพียงว่าตัวเองกำลังจ้องมองจักรวาลทั้งใบ ท่ามกลางความมืดมิดและความไม่รู้ที่กว้างใหญ่ไพศาล ตัวเขากลับเหมือนเม็ดทรายเม็ดหนึ่งที่เล็กจิ๋ว
แรงกดดัน!
นี่คือแรงกดดันที่ข้ามผ่านระดับของสิ่งมีชีวิต!
เพียงแค่ชั่วขณะเดียว หลังของครูผู้รับผิดชอบก็ถูกเหงื่อเย็นฉ่ำชุ่มไปหมด ทั้งคนเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงเป็นลม
เปลวไฟในดวงตาของหลินชีเย่วาบผ่านไปแล้วหายไป ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
"เมื่อกี้ เป็นความผิดของฉันเอง นายจะประกาศตำหนิฉันให้ทั้งโรงเรียนรู้ก็ได้ หรือจะไปร้องเรียนที่สำนักงานก็ได้" หลินชีเย่มองครูผู้รับผิดชอบที่กำลังหอบหายใจแรง ๆ พูดออกมาอย่างสงบ