ก่อนออกเดินทาง เฉินมู่เหย่และคนอื่นๆ ได้กำชับหลินชีเย่เป็นพิเศษ ให้ลองใช้ความสามารถของตัวเองดู
เนื่องจากมนุษย์ที่ติดเชื้อจากสิ่งมีชีวิตในตำนานนี้ไม่สามารถแยกแยะได้จากภายนอก จึงต้องหาวิธีอื่นในการจำแนก และหลินชีเย่ในฐานะคนเดียวในกลุ่มที่มีพลังจิตสัมผัสแดนต้องห้ามได้ จึงสำคัญอย่างยิ่ง
เป็นอย่างที่หลินชีเย่คิดไว้ ดวงตาเซราฟของเขาสามารถระบุตัวผู้ติดเชื้อได้
ในขณะนี้ ในอาณาเขตการรับรู้ทางจิตของเขา หลิวเสี่ยวเยี่ยนก็เหมือนสัตว์ประหลาดเนื้อหนังที่สวมหน้ากากมนุษย์ ควบคุมร่างกายนั้นอย่างชาญฉลาด พูดคุยกระซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ
และในห้องเรียนนี้ นอกเหนือจากหลิวเสี่ยวเยี่ยนแล้ว ยังมีผู้ติดเชื้ออีกหนึ่งคน
คนนั้นเป็นผู้หญิงเหมือนกัน หลินชีเย่ไม่ค่อยประทับใจเธอนัก เป็นประเภทเด็กผู้หญิงที่ไม่โดดเด่นในห้อง ชื่อของเธอคือ หานรั่วรั่ว
ตอนนี้ เธอกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่อย่างเงียบๆ แล้วหันไปส่งกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้ผู้ชายที่นั่งข้างหลัง
ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเธอ หลินชีเย่ก็รู้จัก และค่อนข้างสนิทด้วย...
หลิวหย่วน
หลิวหย่วนที่เคยผลักเขาตอนเผชิญหน้ากับมนุษย์หน้าผี เขาจะลืมได้ยังไง
"ประมาณกี่ตัว?" ในหูฟัง เสียงของเฉินมู่เหย่ดังขึ้นอีกครั้ง
"ในห้องฉันมีสองตัว และตอนที่ฉันมา ฉันกวาดสายตาดูหน้าห้องทุกห้องบนชั้นนี้แล้ว แค่ชั้นนี้... ประมาณหกตัว"
"พวกเขา... ยังช่วยได้ไหม?"
"ไม่ได้แล้ว" หลินชีเย่พูดอย่างมั่นใจ "อวัยวะภายในของพวกเขาหายไปหมดแล้ว ข้างในมีแต่ก้อนเนื้อประหลาดๆ ต่อให้ฆ่าสิ่งเหล่านั้นได้ พวกเขาก็ไม่มีทางรอด