ในบ้าน
คุณป้าเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนกำแพง นิ่งเหม่อ
บนโต๊ะอาหารตรงหน้า อาหารเต็มโต๊ะเย็นชืดไปหมด แทบไม่ต่างจากตอนที่หลินชีเย่ออกจากบ้านไปเลย
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน หยางจิ้นยื่นมือใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามของคุณป้า
"แม่ กินข้าวเถอะ"
"เฮ้อ..." คุณป้าส่ายหน้า ถอนหายใจยาว "แกว่า พี่แกกินข้าวได้ครึ่งทางวิ่งออกไป ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก? คงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ไม่ต้องห่วง เขาไม่เป็นอะไรหรอก บางทีเพื่อนๆ ของพี่เห็นตาพี่หายดีแล้ว เลยลากตัวไปกินข้าวข้างนอกก็ได้นะ" หยางจิ้นปลอบเบาๆ
ฟังหยางจิ้นพูดแบบนี้ สีหน้าคุณป้าดูผ่อนคลายขึ้นชัดเจน แต่ไม่นานก็กังวลขึ้นมาอีก
"แต่เขาออกไปไม่ร่มผ้าเลยนะ"
"แม่..." หยางจิ้นลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่หน้าต่าง พูดอย่างสงบ
"ฝน หยุดแล้ว"
...
ฝนหยุดแล้วจริงๆ
แสงจันทร์ริบหรี่ลอดผ่านเมฆทอดลงมา สาดแสงบนราตรีอันเงียบงันไร้ผู้คน ทั่วสารทิศเงียบสงัด
บนพื้นที่ว่างเปล่าไม่ไกลออกไป ป้ายประกาศที่ชำรุดถูกคนนำไปแล้ว เศษเลือดเนื้อเต็มพื้นถูกทำความสะอาดจนเกลี้ยง เหลือเพียงรอยดาบน่ากลัวบนพื้นดิน ค่อยๆ เล่าถึงทุกสิ่งเมื่อคืนอย่างเงียบๆ
บางทีพรุ่งนี้เช้า จะมีคนพบรอยแตกปริศนานี้ พวกเขาจะคาดเดามากมาย แต่จะไม่มีวันรู้ความจริงของเรื่องนี้
หยดน้ำฝนสองสามหยดไหลลงจากชายคา ตกลงในแอ่งน้ำโคลนเล็กๆ เกิดระลอกคลื่นเป็นวง
แผละ—!
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงไปในแอ่งน้ำ กระเซ็นเป็นละอองน้ำ
ในความมืดยามค่ำคืน บนพื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยดาบ หมาขี้เรื้อนสีดำตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเดินเข้ามาอย่างไม่รีบไม่ร้อน