ตึงตึงตึง!
“เชิญเข้า”
หลินชีเย่ผลักประตูเข้าไปในห้องตรวจ
คนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะคือชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาว ผมบางเฉียบราวกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ดูแล้วเป็นสัญลักษณ์แห่งปัญญาโดยแท้
หลินชีเย่นั่งลงบนเก้าอี้ หมอพูดเสียงเรียบๆ
“เล่ามาซิ มีอะไรผิดปกติ?”
“ผมไม่มีอะไรผิดปกติ”
“ไม่มีอะไรผิดปกติแล้วมาที่นี่ทำไม?”
“ผมไม่ได้ป่วย แต่ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นโรคทางจิตขั้นรุนแรง”
หมอได้ยินดังนั้นก็มองหลินชีเย่อย่างแปลกใจ ยิ้มแล้วลูบผมสองสามเส้นบนหัว
“เพื่อนที่ว่า ไม่ใช่ตัวเองหรอกเหรอ?”
หลินชีเย่ตอบอย่างจริงจัง “ไม่ใช่ ผมมีเพื่อนจริงๆ”
“งั้นก็เล่ามาเถอะว่าเธอ…ไม่สิ เพื่อนแก เป็นโรคอะไร? มีอาการอย่างไรบ้าง?”
หลินชีเย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องนี้คงอธิบายยากหน่อย…”
หมอยิ้ม “งั้นก็ลองนึกว่าแกเป็นเพื่อนคนนั้นสิ แล้วแสดงอาการให้ฉันดูจริงๆ”
หลินชีเย่มองหมออย่างแปลกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าอย่างจำใจ
แล้วหลินชีเย่ก็ค่อยๆ ลุกจากที่นั่ง
ภายใต้สายตาของหมอ เขาเดินตรงไปข้างหน้าหมอ
เขายื่นมือออกไป
ก้มศีรษะของหมอวัยกลางคนลงไปซบที่หน้าอกของตัวเอง
อีกมือหนึ่งลูบเส้นผมสองสามเส้นที่เหลืออยู่บนหัวหมอเบาๆ
แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา
พูดเสียงเบา
“ลูกชายพ่อ พ่อตามหาลูกจนเจอแล้ว!”
หมอ: “…………”