เมืองชางหนาน ตึกสูงแห่งหนึ่ง
แกร๊ก
ประตูถูกผลักเปิดออกช้า ๆ จ้าวคงเฉิงเดินเข้ามาอย่างหมดสภาพ ถอนหายใจเป็นระยะ
“เหล่าเจ้า นี่แกเป็นอะไรไป?”
คนทั้งห้าที่นั่งอยู่ในห้องเห็นท่าทางของจ้าวคงเฉิงก็ถามด้วยความแปลกใจ
“หรือว่าเมื่อคืนโดนบาดเจ็บมา?”
“ดูท่าทางแล้ว มีโอกาสโดนตัดหนี้รักมากกว่านะ...”
“ให้ตายเถอะ เหล่าเจ้า อย่าบอกนะว่าเมียแกจะฟ้องหย่า?”
“อย่าพูดมั่ว”
คนทั้งห้าต่างคาดเดากันไปคนละอย่าง สักพัก จ้าวคงเฉิงที่เงียบมาตลอดก็ถอนหายใจอย่างหดหู่
“ฉัน...ไม่ได้มีเสน่ห์จริง ๆ งั้นเหรอ?”
“...”
คนทั้งห้าต่างกลอกตาใส่พร้อมกัน แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเองต่อ บ้างลับมีด บ้างเช็ดปืน บ้างเล่นโทรศัพท์ บ้างนอนหลับ...
“เฮ้ย ฉันถามจริงจังนะเว้ย!” จ้าวคงเฉิงเริ่มร้อนใจ
เห็นไม่มีใครสนใจจ้าวคงเฉิง หงอิงที่กำลังเช็ดปืนอยู่ก็ถอนหายใจ “พี่คงเฉิง โดนอะไรมาเหรอ?”
“ก็ประมาณนั้น” จ้าวคงเฉิงหยุดไปครู่หนึ่ง “เมื่อคืนฉันเจอคนที่เป็นเจ้าของแดนต้องห้ามสีทองคนนั้น”
พอได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นทันที หยุดธุระในมือ ดวงตาเริ่มเป็นประกาย
“ไอ้คนที่สงสัยว่าเป็นตัวแทนเซราฟน่ะเหรอ?”
“อื้ม”
“เก่งมากไหม? เขาเป็นใคร?”
“พวกนายคิดไปเอง” จ้าวคงเฉิงส่ายหัว “ก็แค่เด็กมัธยมปลายธรรมดา ๆ คลื่นพลังระดับ ‘ไคลน์’ นั้นน่าจะเป็นแค่พลังที่หลงเหลือจากเซราฟที่ฝากไว้ในตัวเขา ตอนนี้เขาเป็นแค่มือใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นจอก เท่านั้น”
พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เผยความผิดหวังออกมาเล็กน้อย