จ้าวคงเฉิงรู้สึกว่าตัวเองจะระเบิดด้วยความโกรธแล้ว
“ผม! นายถามอีกว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือเหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่นายหลอกใช้ความรู้สึกเมื่อคืนและปล่อยให้ยืนกลางลมหนาวๆ!”
จ้าวคงเฉิงล็อกแขนของหลินชีเย่ไว้แน่น ราวกับเป็นลุงหนุ่มบริสุทธิ์ที่กลัวแฟนจะโดนคนอื่นแย่งไป “ฉันจะบอกนายไว้เลย อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง วันนี้นายหนีไม่รอดแน่!”
หลินชีเย่ดูแขนที่ถูกล็อกไว้ ก็ยอมแพ้ ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ท่าทางเหมือนปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการ
“เอาล่ะ นายว่าไง จะไปคุยที่ไหน?”
“ตามฉันมา”
จ้าวคงเฉิงจึงเดินควงแขนหลินชีเย่ ก้าวยาวๆ ไปยังทิศทางที่ไม่มีใครรู้...
เมื่อหลินชีเย่เห็นว่าตัวเองกำลังใกล้โรงแรมสำหรับคู่รักมากขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบหันหลังจะหนี!
แต่จ้าวคงเฉิงไม่เปิดโอกาสให้เขา คว้าตัวเขาล็อกไว้แน่น ลากไปทางโรงแรมอย่างดื้อรั้น
"นาย...นายจะทำอะไร? ฉันเตือนนะ ฉันเป็นโรคริดสีดวง นายอย่ามั่ว!"
"...พวกเด็กมัธยมปลายนี่คิดอะไรกันอยู่? แค่หาที่คุยกันเฉยๆ"
"คุยกันต้องมาโรงแรมคู่รักด้วยเหรอ? นายไม่เห็นสายตาคนแถวนั้นเหรอ? ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว!"
"นายรู้อะไรไหม ที่นี่คือเซฟเฮาส์ พานายมาไม่มีความหมายอื่น และอีกอย่าง ฉันทำตัวเหมือน...เหมือนคนแบบนั้นเหรอ?!"
จ้าวคงเฉิงกลอกตาไปมา ลากหลินชีเย่ที่ยังดิ้นรนไปที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วส่งสายตาหวานเยิ้มให้พนักงานสาวที่กำลังตกตะลึง