ทหารใหม่ทั้งหลายเงยหน้ามองท้องฟ้า จ้องตรึงไปที่วัตถุต้องห้ามนับไม่ถ้วนที่แขวนลอยเต็มท้องฟ้าราวกับดวงดาว แล้วต่างก็อ้ำอึ้งไปชั่วขณะ
วินาทีนี้ ทหารใหม่ทั้งหลายในที่สุดก็เข้าใจว่า ทำไมคาบเรียนวัตถุต้องห้ามถึงต้องจัดกันที่ลานกีฬากลางแจ้ง
เพราะห้องเรียนในร่มขนาดเล็ก ๆ จะรองรับวัตถุต้องห้ามจำนวนมโหฬารเช่นนี้ได้ยังไงกันล่ะ!
เมื่อเห็นสีหน้าตะลึงงันของทหารใหม่ทั้งหลาย รอยยิ้มบนใบหน้าของไป่หลี่พ่างพ่างยิ่งลึกขึ้นไปอีก เขายื่นมือขึ้นมาดีดเบา ๆ วัตถุต้องห้ามบางส่วนที่แขวนลอยอยู่ก็ลอยมาโคจรอยู่รอบ ๆ เวทีสูงช้า ๆ
“วัตถุต้องห้ามก็คือของพิเศษที่มีแดนต้องห้ามอยู่ในตัว……”
ท่ามกลางวัตถุต้องห้ามมากมายที่ล้อมรอบ ไป่หลี่พ่างพ่างเริ่มการสอนของตัวเองอย่างใจเย็น ถึงขั้นใจกว้างโยนวัตถุต้องห้ามของตัวเองให้ทหารใหม่คนละหนึ่งชิ้น ให้ลองเอาไปค้นคว้าคุณสมบัติและพลังกันเอง
ทหารใหม่ที่นี่ส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีวัตถุต้องห้ามอยู่จริง จะว่าไปถึงขั้นได้จับต้องด้วยมือตัวเอง ยิ่งไม่มีใครเคย ตอนนี้ทุกคนเลยดูเหมือนติดสารเสพติดเข้าไปใหญ่ ต่างมัวแต่เล่นด้วยความอยากรู้อยากเห็นกับวัตถุต้องห้ามในมือ
ขณะเดียวกัน
หลินชีเย่กำลังนั่งอยู่บนหลังคาตึกไกล ๆ ร่วมกับอันชิงอวี๋ มองดูไป่หลี่พ่างพ่างที่กำลังสอนอยู่ในระยะไกล
“ดูเขามีความสุขนะ?” อันชิงอวี๋มองท่าทีร่าเริงครื้นเครงของไป่หลี่พ่างพ่างแล้วยิ้มบาง
“ไม่ใช่ดู ๆ เขามีความสุขจริง ๆ ล่ะ” หลินชีเย่ยักไหล่ “สมัยที่เราอยู่ค่ายฝึกด้วยกัน แกเคยใฝ่ฝันอยากเป็นครูฝึกที่ยืนบนเวทีแบบนั้นมาก ตอนนี้มีโอกาสได้เชิดหน้าชูตาแบบนี้ มันต้องมีความสุขสิ