“โดยทั่วไปแล้ว วัตถุต้องห้ามที่พบเห็นกันบ่อย ๆ จะไม่มีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง พลังที่มันปลดปล่อยออกมาได้นั้น ขึ้นอยู่กับลำดับแดนต้องห้ามของมันเองในแง่หนึ่ง และขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของพลังจิตผู้ใช้ในอีกแง่หนึ่ง……”
“ครูฝึกครับ ครูบอกว่าโดยทั่วไปวัตถุต้องห้ามที่เราเห็นจะไม่มีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง แปลว่าในโลกนี้ยังมีวัตถุต้องห้ามที่มีจิตสำนึกของตัวเองอยู่จริง ๆ เหรอครับ”
ใต้เวที ทหารใหม่คนหนึ่งถามด้วยความสงสัย
ไป่หลี่พ่างพ่างยิ้มบาง ๆ “แน่นอนว่ามี ในวงมนุษย์ของญี่ปุ่นในห้วงหมอก มีวัตถุต้องห้ามพิเศษอยู่ชนิดหนึ่งชื่อว่าดาบมากัตสึ มันมีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง เลือกเจ้าของได้ด้วยตัวเอง แถมไม่ว่าขอบเขตพลังจิตของผู้ครองดาบจะอ่อนแอแค่ไหน มันก็ยังปลดปล่อยพลังอันทรงพลังออกมาได้……”
ยิ่งไป่หลี่พ่างพ่างบรรยาย ทหารใหม่ใต้เวทียิ่งหลงใหลเข้าไปเต็มที่ ความรู้ในปากของเขาส่วนใหญ่ล้วนมาจากประสบการณ์และเรื่องราวที่เผชิญมาด้วยตัวเอง สิ่งที่หนังสือเรียนไม่มีทางให้ได้ สำหรับทหารใหม่แล้วนี่คือสมบัติที่แท้จริง
ไม่ใช่แค่ทหารใหม่ เมื่อเวลาผ่านไป ครูฝึกที่มายืนฟังรอบ ๆ ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนที่ไป่หลี่พ่างพ่างกำลังพูดถึงใจความสำคัญ เขากวาดสายตาไปทางไกลด้วยหางตา แววตาของเขาหดเกร็งเล็กน้อย
เขายืนอยู่บนเวที เสียงพูดหยุดลงฉับพลัน
เมื่อถึงตอนนั้น ทหารใหม่ทั้งหลายถึงได้สติจากบทเรียนของไป่หลี่พ่างพ่าง ต่างถามด้วยความงงงวย “ครูฝึกไป่หลี่ครับ ทำไมเลิกสอนแล้วครับ? ยังไม่ถึงเวลาพักเลยนะครับ?”