ร่างของเฉิ่นม่อยู่สั่นสะท้านเป็นประกาย
มือขวาของจั่วชิงที่วางบนดาบตรงริมเอวกำแน่นขึ้นทันที ริ้วแสงดาบพุ่งทะลุห้องทำงานในพริบตา ทิ่มเข้าที่ไหล่ของเฉิ่นม่อยู่ ตอกยึดร่างทั้งตัวติดกับผนังห้องทำงาน!
เฉิ่นม่อยู่ครางในลำคอ ความเจ็บปวดสุดแสนทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวรุนแรง เลือดสีแดงไหลรินลงมาตามไหล่ของเขา
จั่วชิงจ้องมองดวงตาของเขา ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"นายคิดจริง ๆ เหรอว่าแค่ยืนอยู่ข้างฉัน อาสารับงานยุ่ง ๆ ทั้งหมดแทนฉัน แล้วจะปิดบังความจริงได้?
ในสายตานาย ฉันโง่ขนาดนั้นเชียวเหรอ?"
จั่วชิงยื่นมือคว้าเอกสารหนา ๆ กองใหญ่ข้างโต๊ะ ปลายนิ้วออกแรงกดทันที เอกสารทั้งกองก็ถูกฉีกขาดเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นเศษกระดาษโปรยปรานไปทั่วอากาศ
"ผู้บัญชาการจั่ว……ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร?" เฉิ่นม่อยู่กัดฟันพูด "ฝ่ายเทคนิค ทีมค้นหา ก็ไม่พบอะไรเลยจริง ๆ……"
"ก็แน่ซี จะมีการค้นพบได้ไง" จั่วชิงยืนอยู่ตรงหน้าเฉิ่นม่อยู่ มองตาเขาแล้วพูดอย่างเย็นเยียบ "เพราะฝ่ายเทคนิค ก็มีลูกน้องของพวกนายฝังอยู่
พวกนายคิดว่าใช้สิทธิ์ของสมาชิกภายใน จะลบบันทึกสายนั้นได้อย่างไร้ร่องรอย จนไม่มีใครตามเจอ?
การแก้ข้อมูลทางเทคนิค อาจหลอกคนฝ่ายเทคนิคคนอื่นได้จริง แต่นายคิดว่าวิธีแบบนี้จะหลอกกวานไจ้ได้เหรอ?
พวกนายประเมินสุดยอดมนุษย์ต่ำไปแล้ว"
จั่วชิงหยิบเอกสารใบใหม่ออกจากอกเสื้อ โยนลงบนโต๊ะทำงาน "บันทึกข้อมูลที่กวานไจ้ดึงมาแสดงว่า ในวันที่ทีม[หน้ากาก]หายตัวไป มีสายเรียกเข้าหนึ่งสาย……เป็นสายเรียกเข้ารหัสลับจากโทรศัพท์ของฉันเอง