พรืดดด…
ฝนเทลงมาอย่างหนัก
จ้าวคงเฉิงถือดาบตรง เสื้อคลุมสีแดงเข้มชุ่มไปด้วยน้ำฝน ตัวเปื้อนเลือดจนดูน่าสังเวชสุดขีด
แต่ดวงตาของเขากลับสว่างไสวดั่งดวงดาว!
ที่แท้… นี่ก็คือแดนต้องห้ามสินะ
สุดยอด!
โคตรจะสุดยอด!
ตรงหน้าเขา ราชันหน้าผีมองแขนขวาที่ว่างเปล่าของตัวเองอย่างตะลึง หน้ากากผีสีซีดดูบิดเบี้ยวราวกับความตกใจ
มันไม่อาจเข้าใจได้ว่า ทำไมหนูที่เพิ่งถูกมันเหยียบย่ำอยู่เมื่อครู่ ถึงได้ปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งขนาดนี้ออกมาได้ในพริบตา
แต่สติปัญญาของมันไม่พอ และ… มันก็ไม่มีเวลาให้คิดด้วย
จ้าวคงเฉิงขยับตัว
ภายใต้ฤทธิ์ยาอัญเชิญปีศาจ ร่างกายของเขาลืมบาดแผลทั้งหมด กลับสู่สภาพที่ดีที่สุด เขาเป็นดั่งลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง ตรงเข้าใส่ราชันหน้าผี!
"คำราม!!"
ราชันหน้าผีเบ้าตาแดงก่ำ สูญเสียแขนขวา มันคลุ้มคลั่งเต็มขั้น!
กล้ามเนื้อทั่วตัวมันปูดขึ้น ร่างกายบวมขึ้นอีกวง ขาทั้งสองงอเล็กน้อย ร่างใหญ่โตถีบตัวพุ่งขึ้นกลางอากาศ พ่นละอองน้ำกระจาย
กลางอากาศ ร่างสองคนปะทะกันอย่างรุนแรง!
ตุบ! ตุบ! ตุบ!!
การเคลื่อนไหวของทั้งคู่เร็วจนเบลอ เสี้ยวจันทร์สีดำทะมึนปลิววาบออกมา ทิ้งรอยดาบอันน่าสยดสยองไว้เต็มพื้น!
แต่เดิม ดาบของจ้าวคงเฉิงไม่อาจทำลายการป้องกันของราชันหน้าผีได้ และทั้งพลังและความเร็วนั้นเขาด้อยกว่าอย่างสิ้นเชิง นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้เขาเพิ่งถูกเล่นงานอย่างยับเยิน