จ้าวคงเฉิงรู้สึกงุนงง
ฝนตกขนาดนี้ ไอ้หนูนี่ออกมาเดินเล่นทำไมกัน? แล้วก็นะ เขาแผ่[เขตแดนไร้พันธนาการ]ไว้แล้ว ไอ้หนูรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ตรงนี้?
แล้วก็มาไม่เป็นเวลาอะไรเลย มาเอาตอนที่เขากำลังโดนกระแทกกับพื้นอยู่ ถ้าโดนไอ้หนูเห็นล่ะก็...
น่าอายจะตาย!!
ยิ่งกว่านั้น เมื่อกี้เขาพึ่งบอกว่าจะฝากโลกใบนี้ไว้กับไอ้หนู แล้วเดี๋ยวนี้จะให้เขาลากหลินชีเย่เข้ามายุ่งด้วยอีก ถ้าไอ้หนูเกิดเป็นอะไรไปล่ะก็ จ้าวคงเฉิงจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
“คุณอย่าไปยุ่งว่าผมออกมาทำไม ผมรู้ว่าคุณกำลังสู้กับไอ้มนุษย์หน้าผีอะไรนั่นอยู่ข้างใน ปล่อยผมเข้าไปเถอะ ตอนนี้ผมก็สู้ได้เหมือนกัน” เสียงของหลินชีเย่ดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง
“สู้ได้บ้าอะไร!” จ้าวคงเฉิงด่า “นั่นไม่ใช่ไอ้มนุษย์หน้าผี นั่นมันราชันหน้าผี! ขั้นสายธาร สูงกว่าไอ้หนูที่เพิ่งก้าวเข้าขั้นจอก ตั้งสองขั้นใหญ่! ไอ้เด็กม.ปลายอย่างแกจะไปสู้กับมันได้ยังไง?
แล้วก็ ไอ้หนูไม่ใช่กลัวตายเป็นอย่างแรกเสมอหรอก? ทำไมตอนนี้ถึงได้ไม่กลัวตาย พุ่งเข้าไปหาความตายแบบนี้?
รีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้ามีฉันจ้าวคงเฉิงอยู่ ไอ้ตัวอะไรนี่จะแตะต้องใครในครอบครัวแกสักคนไม่ได้ครึ่งขนตา!”
“เวลามันเปลี่ยนไปแล้ว ถึงฉันจะกลัวตาย แต่ฉันเป็นคนที่ทนค้างบุญคนอื่นไม่ได้!” หลินชีเย่ตะโกนมาจากด้านนอก
“ครอบครัวฉันกำลังนั่งกินข้าวกันอย่างมีความสุขอยู่ข้างใน แล้วให้แกสู้กับราชันหน้าผีอยู่คนเดียวตรงนี้อย่างนั้นหรอ? แกอยากเป็นฮีโร่ไร้ชื่อ ฉันก็ไม่ยอม!
จะกิน ก็ต้องรอให้ฆ่าราชันหน้าผีเสร็จก่อน แล้วค่อยกลับไปกินด้วยกันกับฉัน!”