เล่มสองจบลงในที่สุดแล้ว
ตามระเบียบเดิม ขอสรุปเล่มนี้คร่าว ๆ หน่อย ใครไม่อยากฟังซานจิ๋วบ่นยาว ข้ามไปได้เลยนะ~
แต่แรกคิดว่าเล่มนี้คงไม่ยาวมาก อย่างน้อยก็ไม่น่าเกินห้าแสนห้าหมื่นตัวอักษรแบบเล่มแรก แต่พอเขียนไปเขียนมา รู้ตัวอีกทีก็เขียนได้เกือบเจ็ดแสนตัวอักษรแล้ว... ยาวนิดนึง แต่ไม่ได้อังก้อยนะ
เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็คิดว่าไม่อังก้อย... ทุกเหตุการณ์ ทุกบทสนทนา ล้วนมีความหมายในตัวเอง และเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่ อย่างนี้จะเรียกว่าอังก้อยได้ยังไง? (หัวหมา)
หลายเรื่องที่อยากพูด พูดไปหมดแล้วในบันทึกปลายเล่มของเล่มแรก ตรงนี้ขอข้ามไปเข้าส่วนสรุปเลย
ธีมของเล่มแรกคือ "เทพเจ้า" เซราฟ, หยางเจี้ยน, เสี่ยวเฮยหลาย, หยวนสื่อเทียนจุน, โพไซดอน, ฮาดีส, โลกิ... นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง เป็นเรื่องราวของ "เทพ" ที่ปกป้อง "มนุษย์"