หลังจากนิคส์หายตัวไป เงาราตรีที่คลุมอยู่เหนือศีรษะของทุกคนก็ค่อย ๆ จางหายไปในท้องฟ้าด้านตะวันออก
ห้วงหมอกจาง ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาอีกครั้ง โอบล้อมพวกเขาไว้ ไป่หลี่พ่างพ่าง เฉาหยวน เสิ่นชิงจู๋ เจียหลัน เจียงเอ๋อร์ และอันชิงอวี๋ เดินกลับมาจากทิศทางต่างกันในห้วงหมอก กลับมายืนข้างหลินชีเย่
ทุกคนจ้องมองหัวใจดวงนั้นในมือของหลินชีเย่ แล้วตกอยู่ในความเงียบ
เหตุการณ์เมื่อครู่ พวกเขาเห็นกันหมดแล้ว
"ชีเย่... เขาบอกว่าท่านจอมกระบี่ยังมีโอกาสกลับมาได้ มันจริงเหรอ?" ไป่หลี่พ่างพ่างถาม
หลินชีเย่เงียบไปครู่หนึ่ง "แม่ไม่เคยโกหก ถ้าเขาบอกว่าจริง ก็ต้องจริง"
สีหน้าของทุกคนคลายลงเล็กน้อย
มีเพียงหลินชีเย่ที่ยังคงมองดูริมราตรีทางทิศตะวันออก ราวกับรูปปั้น ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
"นายกำลังคิดอะไรอยู่?" เจียหลันถามเบา ๆ
"ฉันกำลังคิดถึงชื่อของทีมเรา"
"ชื่อ?" ได้ยินสองคำนี้ คนอื่น ๆ ต่างหันมามองหลินชีเย่ "คิดได้แล้วเหรอ?"
"อาจจะนะ"
หลินชีเย่มองมุมท้องฟ้ายามราตรีทางตะวันออก แล้วก้มลงมองหัวใจดวงนั้นในฝ่ามือตนเอง กล่าวช้า ๆ ว่า
"ทีมของพวกเราเกิดจากความสิ้นหวัง มาจากความมืดมิดที่สุด ตลอดทางที่เดินผ่านมา เราเคยได้มา และเคยสูญเสีย
การที่พวกเรายังอยู่ ไม่ใช่เพื่อความดีความชอบ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง... แต่เพื่อให้ทุกที่ที่ตาเห็น ทุกที่ที่หูได้ยิน ไม่มีภัยพิบัติ ไม่มีความชั่ว ไม่มีความอยุติธรรม ไม่มีการเสียสละ