“นั่นมันอะไร…”
หลินชีเย่และพวกที่เพิ่งกลับเข้ามาในเมืองที่พังทลายต่างสัมผัสได้ถึงพลังชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกันทันที
เขาหันศีรษะไปมองแนวเขาที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดในระยะไกล คิ้วขมวดแน่น
“เทพ?” อันชิงอวี๋พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
“ทำไมยังมีเทพอีกตัว?” ไป่หลี่พ่างพ่างพูดด้วยความไม่เชื่อสายตา “เทพแห่งลมกับเทพแห่งทะเลทรายไม่ใช่จัดการไปแล้วเหรอ? ทำไมยังโผล่มาจากภูเขาได้อีก?”
เขาบ่นอย่างเดือดร้อน “จอมกระบี่ผู้อาวุโสกับแม่ของชีเย่ก็ไม่อยู่ นี่จะทำยังไงต่อดี?”
พอได้ยินประโยคนั้น ทุกคนอึ้งพร้อมกัน แล้วหันไปมองหลินชีเย่ด้วยสีหน้าประหลาด
หลินชีเย่: “มองฉันทำไม?”
“ชีเย่ ตอนนี้ก็เหลือนายแล้ว” ไป่หลี่พ่างพ่างพูดจริงจัง “แม่นายเก่งขนาดนั้น พ่อนายต้องเป็นเทพเหมือนกันสิ? ถ้าไม่ได้จริง ๆ ป้าหรือลุงอะไรก็ได้! รีบปล่อยพวกเขาออกมา แล้วออกไปฟาดฟันให้สะใจเลย”
หลินชีเย่: …
“พวกนายเอาฉันเป็นอะไรกันแน่? ลูกเทพรุ่นที่สองเหรอ?” หลินชีเย่พูดไม่ยั้ง “ฉันเป็นแค่คนธรรมดา บ้านก็ธรรมดา แม่ที่เมื่อกี้น่ะฉันรับเป็นแม่เอง จะมีป้าลุงที่เป็นเทพมาให้ตั้งเยอะได้ยังไง?”
ไล่ทั้งโรงพยาบาลจิตเวช คนต่อไปที่มีความหวังจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็คือเมอร์ลิน แต่ความคืบหน้าการรักษาของเขายังห่างเป้ามาก ระยะสั้น ๆ นี้ไม่มีทางออกมาได้แน่
ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะออกมาได้ การใช้ร่างวิญญาณปะทะกับเหล่าเทพ แม้ชนะก็เท่ากับทำร้ายศัตรูหนึ่งหมื่น แลกมาด้วยความเสียหายสามหมื่น…