“หน้ากากหายตัวไปแล้วงั้นเหรอ?”
สีหน้าของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นตึงเครียดขึ้นทันที
“จับตัวคนทรยศนั่นได้แล้วใช่ไหม?” หลินชีเย่นึกถึงรอยเลือดบนกำแพง จึงถามอย่างฉงน “ลองเอาคำสารภาพจากปากเขาเรื่องที่หน้ากากมุดหนีไปไม่ได้เลยเหรอ?”
“เขาตายแล้ว” จั่วชิงพักเรื่องสั้น ๆ “ฉันสืบรู้ตัวตนคนที่อยู่เบื้องหลังเขาได้เกือบหมดแล้ว... แต่การจะดึงข้อมูลอะไรออกมาจากปากคนพวกนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
“งั้นนายอยากให้เราออกไปตามร่องรอยของทีมหน้ากากก่อนสินะ?”
“ถูกต้อง” จั่วชิงพยักหน้า “เรื่องผู้พิทักษ์รัตติกาลที่ทรยศฝั่งนี้ฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด แต่ฉันเป็นห่วงสถานการณ์ของทีมหน้ากากอยู่เหมือนกัน ไม่ว่ายังไง พวกนายช่วยออกไปตามหาหน้ากากก่อน ถ้าฝั่งฉันมีความคืบหน้าจะแจ้งพวกนายทันที”
หลินชีเย่พยักหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่มีปัญหา!”
“ออกเดินทางกันเลยดีกว่า”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินกำลังจะออกเดินทาง กรุณาปิดโทรศัพท์มือถือหรือเปลี่ยนเป็นโหมดเครื่องบิน...”
ภายในเครื่องบินโดยสารลำหนึ่ง หลินชีเย่สวมแว่นกันแดดทรงข้างกาบ มานั่งลงที่ที่นั่งติดหน้าต่าง สายตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ชีเย่ ทำไมเราต้องมานั่งเครื่องบินโดยสารด้วยเนี่ย?” ไป่หลี่พ่างพ่างที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถอดแว่นดำออก ถามอย่างงงงวย “เราไม่ได้จะไปไหหลำเพื่อตามหาร่องรอยของหน้ากากเหรอ? ปั่นเมฆวนสายฟ้าบินไปก็เร็วกว่าไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เครื่องบินส่วนตัวยังจะดีกว่าอีก”