"พี่หงอิง…" ซือเสี่ยวหนานเห็นภาพเดียวกัน สีหน้าซีดเซียวลงเล็กน้อย
หงอิงขมวดคิ้ว เดินลอดระหว่างหนังคนหลายแผ่น ไปจนถึงขอบระเบียง แล้วมองออกไปข้างนอก
ตึกหอพักนี้เป็นอาคารที่อยู่ขอบสุดของโรงเรียน ฝั่งตรงข้ามระเบียงนอกจากจะเป็นที่ว่างที่ยังไม่ได้พัฒนา ก็ไม่มีอาคารอื่นอีก จึงไม่แปลกที่พวกมันจะกล้าห้อยหนังคนไว้ตรงนี้อย่างหน้าตาเฉย
แต่ถ้ามีคนอื่นมาเยี่ยมเพื่อนล่ะ?
คิดถึงตรงนี้ สายตาหงอิงแข็งขึ้น ก้าวเร็วๆ ออกจากห้องพัก ไปเปิดประตูห้องข้างๆ
บนระเบียงห้องนั้น ก็มีหนังคนสี่แผ่นปลิวไสวตามลม…
ห้องข้างๆ ห้องถัดไป ห้องถัดไปอีก!
หงอิงไล่ตรวจห้องพักรอบๆ อยู่หลายห้อง ส่วนใหญ่บนระเบียงต่างก็มีหนังคนแขวนอยู่ บางห้องแผ่นเดียว บางห้องสองแผ่น บางห้องสี่แผ่น
นั่นหมายความว่า บนชั้นนี้มีนักเรียนจำนวนมากถูกแปลงเป็นสัตว์ประหลาดแล้ว!
"พี่หงอิง คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว…" ซือเสี่ยวหนานยืนอยู่หน้าประตู พึมพำกับตัวเอง
"ใหญ่จริงๆ ด้วย" หงอิงถอนหายใจยาว พลางเปลี่ยนประเด็น "แต่ในทางกลับกัน มันก็พิสูจน์ให้เห็นว่า สัตว์ประหลาดตัวนั้นต้องมีข้อจำกัดในการติดเชื้อคนอื่นแน่นอน"
"ทำไมล่ะ?"
"ถ้ามันติดเชื้อได้ไม่จำกัดจริง ฉันว่าไม่เกินสองคืน มันก็แพร่เชื้อไปทั้งชั้นได้อย่างเงียบๆ แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้น