หน้าประตูห้องโถงใหญ่
"ขอโทษนะ ชีเย่ ขอโทษจริงๆ!" หลี่ยี่เฟยยืนก้มหน้าขอโทษไม่หยุด "ตอนนั้นฉันกลัวมากจริงๆ ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอะไร ฉันแค่วิ่งหนี...
ฉันทิ้งนายกับเจียงเชี่ยนไว้ตรงนั้น แล้วก็ทำให้เธอต้อง...
ฉันไม่หวังว่านายจะให้อภัยฉัน แต่เราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันยังอยากขอโทษนายจริงๆ!
ขอโทษ!"
หลี่ยี่เฟยไม่กล้ามองตาหลินชีเย่ แต่คำพูดของเขาจริงใจมาก
จนกว่าเขาจะพูดจบ หลินชีเย่จึงค่อยๆ เอ่ยปาก
"เจออันตรายแล้วหนีเอาตัวรอดก่อน เป็นเรื่องธรรมดาของคนเรา ไม่มีปัญหาอะไร" หลินชีเย่ตบไหล่เขา "แล้วก็ ถ้าตอนนั้นเป็นฉัน ฉันก็คงวิ่งหนีเร็วกว่านายอีก"
หลี่ยี่เฟย: ...
หลี่ยี่เฟยเกาหัว เหมือนคิดอะไรออก "เออ นายเซ็นข้อตกลงเก็บความลับแล้วใช่ไหม?"
หลินชีเย่ชะงัก คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
ดูเหมือนจ้าวคงเฉิงจะไม่ได้โกหกเขา จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ทำอะไรกับพยาน หลี่ยี่เฟยหนีจากสัตว์ประหลาดในคืนนั้นได้ และหลังจากถูกพวกเขาพบก็เซ็นข้อตกลงเก็บความลับ ก็สมเหตุสมผลดี
ถ้าเขาเดาไม่ผิด หลิวหย่วนก็คงเซ็นข้อตกลงเดียวกัน
ถึงตอนนี้ตัวเขาเองยังไม่ได้เซ็น แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้า ถ้าตอนนี้บอกหลี่ยี่เฟยว่าตัวเองยังไม่ได้เซ็น ก็คงอธิบายยาก
"จริงๆ ต่อให้พวกเขาไม่ให้ฉันเซ็น ฉันก็ไม่บอกใครหรอก" หลี่ยี่เฟยถอนหายใจ "ภาพนั้น ฉันไม่อยากจำมันไปตลอดชีวิต...