หลินชีเย่ขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง?"
จ้าวคงเฉิงยิ้มบาง ๆ ไม่รีบร้อนหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "ไม่รังเกียจใช่ไหม?"
"รังเกียจ"
จ้าวคงเฉิง: ...
จ้าวคงเฉิงจำใจเก็บบุหรี่กลับเข้าที่ พิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเผยแววคิดถึงอดีต
"ตอนฉันหนุ่ม ๆ ก็เป็นเหมือนเธอ"
"พูดตรง ๆ เปิดเรื่องแบบนี้มันเชยไปหน่อย"
"..."
"ไม่เป็นไร เชิญต่อ"
"ตอนอายุหกขวบ พ่อฉันก็ป่วยตายจากไป แม่ฉันต้องทำงานสองอย่างเพื่อเลี้ยงฉันมาแบบแทบแย่" จ้าวคงเฉิงลูบซองบุหรี่ในมือ น้ำเสียงราบเรียบ
"ยุคสมัยนั้นชีวิตช้ามาก ตอนนั้นแม่ฉันหวังแค่ให้ฉันเรียนจบมัธยมต้น แล้วกลับมาเป็นผู้นำหมู่บ้าน แต่งงานมีลูก มีครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
เธอรู้ไหม วัยรุ่นมักจะมีช่วงต่อต้านเสมอ
ตอนจบมัธยมต้น ผลการเรียนฉันก็ถือว่าดี ถ้ากลับไปเป็นผู้นำหมู่บ้านก็ไม่ยาก แต่ฉันไม่สนใจคำคัดค้านของแม่ ตัดสินใจไปเป็นทหาร
จริง ๆ แล้วแม่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร แค่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่านั้น วันฉันจากบ้าน แม่ยืนอยู่ที่หน้าประตู มองฉันเงียบ ๆ แบบนั้น ฉันเดินไปถึงถนนหลังบ้าน แม่ยังมองฉันอยู่ ฉันเดินไปถึงประตูหมู่บ้าน แม่ก็ยังมองฉันอยู่...
พอฉันไปถึงสถานีรถประจำทางในเมือง รู้สึกเป็นห่วง เลยแอบกลับไปดู...พบว่าแม่ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองไปทางที่ฉันจากไป เหม่อลอย
พูดตรง ๆ ตอนนั้นฉันคิดจะอยู่ต่อไม่ไปจริง ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องใจแข็ง แล้วไปเป็นทหาร"