หลินชีเย่ป้อนยาให้นิคส์เสร็จ ก็ถอนตัวออกจากความคิด ค่อยๆ จมลงสู่ความฝัน
ครั้งนี้ เขาไม่ได้ฝันถึงความฝันการเคาะประตูอันเหนื่อยล้านั้นอีก ตั้งแต่วิญญาณของโรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพหลอมรวมกับเขา เขาก็ดูจะหลุดพ้นจากพันธนาการของความฝันนั้นได้อย่างสิ้นเชิง และได้หลับฝันอย่างแท้จริง
เขาฝันดี ฝันว่าตัวเองสอบติดมหาวิทยาลัย ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พาคุณป้าและหยางจิ้นย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ฝันว่าคนทั้งสามคนของครอบครัวได้ออกไปเที่ยวในที่สุด ได้ไปชมภูเขาและสายน้ำที่เคยเห็นแต่ในโทรทัศน์...
เพราะก่อนหน้านี้ร่างกายพิการ และค่าใช้จ่ายในบ้านก็ตึงตัวอยู่แล้ว ไม่มีเงินเหลือเฟือ สิบเจ็ดปีมานี้หลินชีเย่อย่างว่าแต่จะออกไปเที่ยวนอกสถานที่เลย แม้แต่เมืองชางหนานก็ไม่เคยออกไปไหน
ในใจลึกๆ เขายังคงโหยหาภายนอกโลกอยู่มาก
เมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลินชีเย่ก็จำใจต้องลุกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจนัก เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมไปโรงเรียน
เขาพึ่งเปิดประตู ก็เห็นคุณป้ากำลังรีบร้อนใส่รองเท้าอยู่หน้าประตูเตรียมออกไป
"คุณป้า ทำไมวันนี้ต้องไปทำงานตั้งแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ"
"โรงงานเพิ่งได้ชิ้นส่วนใหม่มา ต้องรีบทำให้เสร็จ คุณป้าขอไปก่อนนะ เธอกินข้าวเช้ากับน้องต่อไปได้เลย อย่าลืมไปโรงเรียนให้ทันล่ะ!" คุณป้าพร่ำบ่น
"ค่ะ"
ในจังหวะที่คุณป้ากำลังจะปิดประตู หลินชีเย่ก็เอ่ยปากอีกครั้ง
"คุณป้า"