โรงพยาบาลโรคจิตกับบทเรียนสังหารเทพ

ตอนที่ 20 ฉันหายแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

หลินชีเย่ป้อนยาให้นิคส์เสร็จ ก็ถอนตัวออกจากความคิด ค่อยๆ จมลงสู่ความฝัน

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ฝันถึงความฝันการเคาะประตูอันเหนื่อยล้านั้นอีก ตั้งแต่วิญญาณของโรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพหลอมรวมกับเขา เขาก็ดูจะหลุดพ้นจากพันธนาการของความฝันนั้นได้อย่างสิ้นเชิง และได้หลับฝันอย่างแท้จริง

เขาฝันดี ฝันว่าตัวเองสอบติดมหาวิทยาลัย ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พาคุณป้าและหยางจิ้นย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ฝันว่าคนทั้งสามคนของครอบครัวได้ออกไปเที่ยวในที่สุด ได้ไปชมภูเขาและสายน้ำที่เคยเห็นแต่ในโทรทัศน์...

เพราะก่อนหน้านี้ร่างกายพิการ และค่าใช้จ่ายในบ้านก็ตึงตัวอยู่แล้ว ไม่มีเงินเหลือเฟือ สิบเจ็ดปีมานี้หลินชีเย่อย่างว่าแต่จะออกไปเที่ยวนอกสถานที่เลย แม้แต่เมืองชางหนานก็ไม่เคยออกไปไหน

ในใจลึกๆ เขายังคงโหยหาภายนอกโลกอยู่มาก

เมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลินชีเย่ก็จำใจต้องลุกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจนัก เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมไปโรงเรียน

เขาพึ่งเปิดประตู ก็เห็นคุณป้ากำลังรีบร้อนใส่รองเท้าอยู่หน้าประตูเตรียมออกไป

"คุณป้า ทำไมวันนี้ต้องไปทำงานตั้งแต่เช้าขนาดนี้ล่ะ"

"โรงงานเพิ่งได้ชิ้นส่วนใหม่มา ต้องรีบทำให้เสร็จ คุณป้าขอไปก่อนนะ เธอกินข้าวเช้ากับน้องต่อไปได้เลย อย่าลืมไปโรงเรียนให้ทันล่ะ!" คุณป้าพร่ำบ่น

"ค่ะ"

ในจังหวะที่คุณป้ากำลังจะปิดประตู หลินชีเย่ก็เอ่ยปากอีกครั้ง

"คุณป้า"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป