ซือเสี่ยวหนานตบหน้าอกตัวเอง เดินไปอยู่ด้านหลังของหงอิง สีหน้ายังตื่นตกใจไม่หาย
"พวกมันหน้าตาน่ากลัวจังเลย"
"ก็จริง" หงอิงพยักหน้า "แต่ดูจากพลังแล้ว ก็ไม่เห็นจะเก่งเท่าไหร่"
พูดจบ เธอก็กระแทกเท้าลงกับพื้นทั้งสองข้าง ร่างทั้งร่างพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง ปลายหอกยาวลุกเป็นดอกเพลิงสีชบา ทิ้งเส้นทางเปลวไฟยาวเป็นทางกลางอากาศ!
"ฟู่ ๆ ๆ——!"
สัตว์ประหลาดสองสามตัวในโถงทางเดินเห็นหงอิงพุ่งเข้ามา หัวเนื้อเลือดอันน่าสยดสยองก็อ้ากว้างอีกครั้ง เผยให้เห็นปากมหึมาสีเลือดที่อ้ากว้างดูดุร้ายน่ากลัว ตั้งใจจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว!
หงอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างไม่ชะงักแม้แต่น้อย กลับพุ่งตรงเข้าหาปากมหึมานั้น!
ฮู้ว!
ในชั่วขณะที่ปากมหึมาของสัตว์ประหลาดกำลังจะกลืนหงอิง แสงหอกสีแดงเพลิงเส้นหนึ่งก็ระเบิดออกจากปลายหอก เปลวไฟสีชบาที่ลุกโชนทำให้โถงทางเดินอันมืดมิดสว่างวาบขึ้นในชั่วพริบตา!
วินาทีถัดมา ก้อนไฟยักษ์ก็ลุกโชนขึ้น!
ปลายหอกเฉือนร่างของสัตว์ประหลาดได้อย่างง่ายดาย เปลวไฟที่สั่นไหวกลืนกินเนื้อเลือดอันแหลกเหลวจนหมดสิ้นในชั่วลมหายใจ
หงอิงยืนนิ่ง สะพายหอกยาวไว้บนไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เปลวไฟที่ปลายหอกยังคงเต้นระริก
นางหัวเราะเบา ๆ
มองสัตว์ประหลาดสองสามตัวที่อ้าปากค้างอยู่ตรงหน้า แล้วยั่วยุด้วยการกระดกนิ้วไปมา
"แค่พวกแกสองสามตัว รวมกันทั้งหมดก็ยังไม่พอให้ฉันจัดการเลย"
ซือเสี่ยวหนานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ปรบมืออย่างตื่นเต้น: "พี่หงอิงเท่สุด ๆ ไปเลย!"