"เสี่ยวชี ครูของพวกเธอไปแล้วเหรอ?"
ส่งจ้าวคงเฉิงออกไปแล้ว คุณป้าถึงได้รีบเดินออกจากครัว "อุ้ย! ไม่ได้ชวนเขากินข้าวก่อนเลยนะ! เด็กคนนี้..."
หลินชีเย่ส่ายหัว "เขามีธุระ เดี๋ยวไม่กินข้าวด้วยหรอก"
"ครูสอนอะไรพวกเธอบ้างล่ะ?"
"เปล่า แค่บอกว่ามีการทดสอบอะไรสักอย่าง เลยถามเรื่องตาฉันหน่อย"
"ครูเธอเป็นคนดีจริงๆ นะ ยังอุตส่าห์มาถามถึงที่บ้านด้วย ว่าแต่ ก่อนที่เธอจะกลับมา เขายังช่วยล้างผักในครัวให้ด้วยนะ ดูท่าทางตัวโต ๆ แบบนั้น แต่ทำงานละเอียดลออไม่เบา"
คุณป้าใช้มือเช็ดผ้ากันเปื้อน ปิดเครื่องดูดควันที่ส่งเสียงดัง แล้วพูดกับหลินชีเย่ว่า
"ข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว ไปเรียกน้องชายแกมากินข้าวด้วยกันสิ"
"ได้"
ครู่ต่อมา ครอบครัวสามคนก็นั่งล้อมโต๊ะอาหารกันอย่างพร้อมหน้า บนโต๊ะมีกับข้าวตั้งเจ็ดอย่าง ครบรสทั้งคาวหวาน ชวนให้หิวน้ำลายไหล!
"มะเขือเทศผัดไข่ ซุปไก่ตุ๋น ถั่วแขกผัดแห้ง... แล้วนี่ซี่โครงหมูอบน้ำตาลอีก!" หยางจิ้นมองอาหารเต็มโต๊ะแล้วกลืนน้ำลาย "แม่ กับข้าวบ้านเราไม่เห็นจะได้ดีขนาดนี้มานานแล้วนะ"
"ตาเสี่ยวชีหายดีแล้ว นี่เป็นเรื่องใหญ่ยิ่งกว่าฉลองปีซะอีก จะไม่ให้จัดเต็มได้ยังไง!" คุณป้าพูดอย่างออกนอกหน้า
หลินชีเย่ก้มลงมองเสี่ยวเฮยหลายที่กระดิกหางซู่ ๆ แล้วยิ้ม
"ดูท่า คืนนี้เสี่ยวเฮยหลายคงได้อิ่มหนำสำราญอีกตามเคย"
"ปล่อยมันไปเถอะ" คุณป้ายกถ้วยชาขึ้น "ขอแสดงความยินดีที่ตาของเสี่ยวชีหายเป็นปกติ ชนแก้ว!"
"ชนแก้ว!"
"ชนแก้ว!!"
...
ใต้ชั้นเมฆอันมืดมัว แสงสุดท้ายของตะวันยามเย็นได้หายไปจนสิ้น ฟ้าดินราวกับถูกคลุมด้วยม่านสีดำ
ฝนโปรยปรายกลางสายลม
แสงไฟระยิบระยับในตัวเมืองที่อยู่ไกลออกไป
ในย่านที่อยู่อาศัยเก่าแก่ทรุดโทรมแห่งนี้ ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มกำลังวิ่งฝ่าสายฝน มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่