โรงพยาบาลโรคจิตกับบทเรียนสังหารเทพ

ตอนที่ 12 เทพีราตรี

6 นาที· 1.4K คำ

ห้องผู้ป่วยหกห้อง มีเพียงประตูห้องแรกเท่านั้นที่เปิดได้

เป็นเพราะห้องนี้ถูกตั้งค่าให้ "เปิดได้" เท่านั้น หรือว่าก็เหมือนกับประตูใหญ่ที่เคาะมาห้าปี ที่พลังในตอนนี้ของตัวเองทำได้แค่เปิดประตูบานแรก?

หลินชีเย่เคาะประตูใหญ่อยู่ห้าปี หลังลืมตาขึ้นมา การรับรู้ทางจิตเพิ่มขึ้น จึงสามารถเปิดประตูใหญ่และเข้าไปในโรงพยาบาลได้

แล้วห้องที่สอง ที่สาม ที่สี่ ที่ห้า ที่หกต่อไปล่ะ ต้องรอให้พลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นก่อนถึงจะเปิดได้งั้นเหรอ?

หลินชีเย่ไม่แน่ใจ และตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้

เพราะตรงหน้าเขา ประตูห้องผู้ป่วยที่เคยถูกปกคลุมไปด้วยตราประทับกำลังค่อยๆ เปิดออก

พื้นที่ในห้องไม่ใหญ่ แสงก็สลัวมาก กลางห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่ บนเก้าอี้มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงยาวสีดำประดับดาวนั่งอยู่ จ้องมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย

นอกจากคนคนนี้ เก้าอี้ตัวนี้ แล้วก็ไม่มีอะไรอื่นในห้องมืดๆ นี้แล้ว

หลินชีเย่เดินไปที่ข้างประตูอย่างระมัดระวัง คิดอยู่นิดหน่อย สีหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่เป็นทางการอย่างยิ่ง โบกมือให้ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในห้อง

"สวัสดีครับ ผมชื่อหลินชีเย่"

ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ทำตัวสุภาพไว้ก่อนก็ไม่ผิด ภาษิตว่าไม่ตีคนที่ยิ้มแย้ม ถ้าตัวเองมีมารยาทสักหน่อย ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็คงไม่กลั่นแกล้งเขา

แต่หลินชีเย่ยิ้มจนหน้ากระตุกอยู่นอกห้อง ผู้หญิงชุดดำก็ยังนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น

หลินชีเย่กัดฟัน เดินตรงเข้าไปในห้อง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป