ห้องผู้ป่วยหกห้อง มีเพียงประตูห้องแรกเท่านั้นที่เปิดได้
เป็นเพราะห้องนี้ถูกตั้งค่าให้ "เปิดได้" เท่านั้น หรือว่าก็เหมือนกับประตูใหญ่ที่เคาะมาห้าปี ที่พลังในตอนนี้ของตัวเองทำได้แค่เปิดประตูบานแรก?
หลินชีเย่เคาะประตูใหญ่อยู่ห้าปี หลังลืมตาขึ้นมา การรับรู้ทางจิตเพิ่มขึ้น จึงสามารถเปิดประตูใหญ่และเข้าไปในโรงพยาบาลได้
แล้วห้องที่สอง ที่สาม ที่สี่ ที่ห้า ที่หกต่อไปล่ะ ต้องรอให้พลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นก่อนถึงจะเปิดได้งั้นเหรอ?
หลินชีเย่ไม่แน่ใจ และตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้
เพราะตรงหน้าเขา ประตูห้องผู้ป่วยที่เคยถูกปกคลุมไปด้วยตราประทับกำลังค่อยๆ เปิดออก
พื้นที่ในห้องไม่ใหญ่ แสงก็สลัวมาก กลางห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่ บนเก้าอี้มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงยาวสีดำประดับดาวนั่งอยู่ จ้องมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย
นอกจากคนคนนี้ เก้าอี้ตัวนี้ แล้วก็ไม่มีอะไรอื่นในห้องมืดๆ นี้แล้ว
หลินชีเย่เดินไปที่ข้างประตูอย่างระมัดระวัง คิดอยู่นิดหน่อย สีหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่เป็นทางการอย่างยิ่ง โบกมือให้ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในห้อง
"สวัสดีครับ ผมชื่อหลินชีเย่"
ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ทำตัวสุภาพไว้ก่อนก็ไม่ผิด ภาษิตว่าไม่ตีคนที่ยิ้มแย้ม ถ้าตัวเองมีมารยาทสักหน่อย ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็คงไม่กลั่นแกล้งเขา
แต่หลินชีเย่ยิ้มจนหน้ากระตุกอยู่นอกห้อง ผู้หญิงชุดดำก็ยังนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น
หลินชีเย่กัดฟัน เดินตรงเข้าไปในห้อง