ลู่หลีมองตัวประหลาดใช้นิ้วมือสั่นเทาล้วงยาเม็ดออกมา แล้วรีบร้อนยัดเข้าปาก
มันกลืนยาแห้ง ๆ ลงไปโดยไม่ต้องดื่มน้ำ
หลังจากกินยา ร่างของตัวประหลาดก็ไม่เติบโตอีก กลับเริ่มหดเล็กลงราวกับถอยหลัง จากร่างสามมิติค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับสีดำแบนราบบนพื้น
หนังศีรษะของตัวประหลาดที่ถูกฉีกขาดเมื่อครู่ไม่ได้กลับคืนสู่สภาพเดิม รอยแยกดำมืดราวหลุมลึกขยายใหญ่ขึ้น ฉีกจากท้ายทอยลงไปถึงลำคอ ก่อนลามต่อไปตามแขน มือ และเสื้อผ้า ราวกับกำลังเปิดผิวหนังมนุษย์ชั้นนอกสุดที่ห่อหุ้มร่างเอาไว้
เมื่อรอยแยกลามไปถึงโคลนเละที่สัมผัสพื้น มันก็หยุดลงในที่สุด ราวกับเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด
ผิวหนังมนุษย์แยกออกเป็นสองส่วน ห้อยลงมาทางด้านหน้าและด้านหลัง
ลู่หลีขยับตำแหน่งเพราะกำแพงรหัสมั่วด้านหลังกำลังรุกคืบเข้ามาไม่หยุด ตอนนี้เขาอยู่ใกล้ตัวประหลาดมากแล้ว
ผิวหนังเย็นเฉียบร่วงลงมา ใบหน้าด้านหน้าพอดีตกลงบนแขนของลู่หลี
ริมฝีปากของตัวประหลาดยังติดอยู่บนผิวหนัง มันรู้สึกได้ว่าผิวหนังของตัวเองถูกนิ้วสองนิ้วคีบขึ้นมาอย่างรังเกียจ ก่อนจะถูกโยนทิ้งไปอย่างเย็นชา
ผิวหนังมนุษย์ครึ่งท่อนด้านหน้าร่วงลงบนพื้น