ลู่หลีแย่งถ้วยดินเผามา เสียงวัตถุกระทบผิวด้านในดังใสกังวาน เขาก้มมองผ่านปากถ้วยเข้าไปข้างใน แต่กลับว่างเปล่า ราวกับเสียงเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน
เขาลองเขย่าถ้วยไปมาอีกครั้ง
เสียงดังขึ้นจากที่ว่างเปล่าอีกหน
“อย่าถอยไปกว่านี้!” เสียงร้อนรนของลั่วเจียไป๋ดังลอดพื้นมา ตอนนี้ลู่หลียืนหันหลังให้กำแพงรหัสมั่ว เตียงในชั้นล่างถูกกลืนไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงคนหนึ่งคนกับตัวประหลาดที่อยู่ข้างหน้าต่างชิดกำแพง
ตอนนี้แผ่นหลังของลู่หลีแทบจะแนบติดกำแพง ลั่วเจียไป๋ตื่นเต้นจนเหงื่อซึมปลายจมูก
ตำแหน่งของเขากับลู่หลีสมมาตรกันอย่างสมบูรณ์ มือยันพื้น ฝ่ามือกดอยู่ตรงรอยต่อระหว่างร่างสีดำกับพื้นโปร่งใส
ทันใดนั้น ฝ่ามือก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกดทับ
เมื่อมองตามไป ก็พบว่าส่วนที่เป็นสามมิติของตัวประหลาดค่อย ๆ เล็กลงและหลอมรวมเข้ากับพื้น ร่างสีดำตรงจุดนี้กลับค่อย ๆ เชื่อมพื้นของห้องทั้งสองเข้าด้วยกัน เหมือนกับบริเวณที่ก้อนสี่เหลี่ยมเคยอยู่ก่อนหน้านี้
“พื้นมีทางเชื่อมใหม่แล้ว!” ลั่วเจียไป๋ไม่สนใจหวังเจี่ยที่เอาแต่พร่ำข้างหู ราวกับกำลังเรียกให้คนออกจากประตู เขาถอยหลังไปเล็กน้อย เปิดพื้นที่สีดำให้โล่ง ก่อนออกแรงผลักโจวฉู่เจี๋ยที่นั่งทับขาของร่างสีดำออกไป “อย่ามาขวาง!”