“น้องสาวที่จี้เซวียนตามหาอยู่ในหุ่นเชิดพวกนี้แน่หรือ?” มิเรลล่าถอดผ้าพันออก ก้มลงสบตากับหุ่นเชิดที่อยู่ชั้นล่างตรงหน้าเธอ จากนั้นก็หมอบลงกับพื้น แนบหูกับพื้นแล้วเอ่ยว่า “เงียบมาก ถึงจะมีตัวเลือกตั้งหลายอย่าง แต่ไม่มีตัวไหนส่งเสียงเลย”
“ฉันได้ยินเสียงน้องสาวจากกำแพงรหัสมั่วกับก้อนสีในบ้านหลังนี้” มิเรลล่ายืนขึ้น มองก้อนสีดำที่อยู่ด้านบน “ตอนนี้ในห้องไม่มีกำแพงแล้ว เหลือแค่เจ้านี่”
“หมายความว่าหุ่นเชิดตั้งมากมายที่อยู่ชั้นล่างก็ยังไม่ใช่ตัวเลือกทั้งหมดงั้นเหรอ?” ลั่วเจียไป๋มองก้อนสีตามไปด้วย พลางคลำแขนที่เพิ่งหายดีและไม่เจ็บอีกแล้ว “ข้างในมีสิ่งมีชีวิตอยู่จริง ๆ แต่ก้อนสีแขวนอยู่บนเพดาน สูงเกินไปหน่อยนะ อย่างน้อยก็ต้องเหยียบโต๊ะหรือเตียงถึงจะเอื้อมถึง”