ลู่หลีเป็นคนเปิดประตูที่อยู่หน้าสุด เขาจึงอยู่ใกล้ที่สุดและได้รับแรงกระแทกทางสายตามากที่สุด ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอย่างรุนแรง หรือกระทั่งถูกแอบมอง ทำให้เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ ยังดีที่มันกินเวลาเพียงชั่วครู่
“เป็นดวงตา” เขายืนยันคำพูดของลั่วเจียไป๋ ระหว่างที่ดวงตาปรากฏขึ้นชั่วครู่ เขายังสังเกตและเปรียบเทียบมันด้วย “ขนาดกับรูปร่างเหมือนกันทุกประการ ต่างกันแค่ทิศทาง ดูเหมือนดวงตาคู่เดียวกันที่ถูกคัดลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จบ”
“พี่ชายบอกว่ามีเพื่อนบ้านมาเยี่ยม พวกคุณเองเหรอ? ทำไมยืนอยู่หน้าประตู ไม่เข้ามาล่ะ” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังมาจากส่วนลึกของความมืด คลื่นกระแสไฟฟ้าผันผวนรุนแรงจนเสียงผิดเพี้ยน
ประโยคเดียวถูกตัดแบ่งออกเป็นหลายส่วน เสียงต่ำที่เปล่งออกมาในแต่ละส่วนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ มีทั้งเสียงผู้ชายและผู้หญิง แต่เสียงพื้นฐานส่วนใหญ่ยังคงเป็นเสียงเด็กเล็กที่ไร้เดียงสา