“พวกคุณไปช่วยกันหาน้องสาวคนปัจจุบันของผมที่นั่นหน่อย ห้องที่สามเป็นห้องของเธอ ตอนนี้ผมปลีกตัวไปไม่ได้ แต่มีเรื่องสำคัญต้องบอกเธอ”
จี้เซวียนพูดพลางจ้องพื้นห้องนั่งเล่น ร่างครึ่งหนึ่งที่แบนราบอยู่บนพื้นมีก้อนสีเนื้อซึ่งดูเหมือนเป็นมือกำลังขยับไปมา ราวกับกำลังจัดการอะไรบางอย่างอยู่
รู้สึกว่ายังมีข้อมูลสำคัญที่สืบหาไม่พบ ลู่หลีจึงถามตามคำพูดของจี้เซวียนว่า “ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
จี้เซวียนไม่สนใจคำถามนั้น เอาแต่พูดต่อไปว่า “ผมต้องบอกเธอว่าอะไรนะ… วันนี้วันที่เท่าไรแล้ว? ผมอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน… ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ ขอแค่ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ก็พอ”
การใช้สมองที่มีเพียงครึ่งเดียวในการนึกย้อนรายละเอียดเห็นได้ชัดว่าทำให้จี้เซวียนเจ็บปวดอย่างยิ่ง