เฉินชิงสวี่ล้วงกระเป๋าดู พบว่าตัวเองมีทรัพย์สินติดตัวอยู่ถึง 7 ธนบัตรสหพันธรัฐ แต่ซื้อเป็ดย่างครึ่งตัวก็ยังไม่พอ
ยังดีที่คืนนี้จะได้รับเบี้ยเลี้ยงแล้ว เบี้ยเลี้ยงเดือนละ 300 ธนบัตรสหพันธรัฐที่ถังหู่ยื่นขอให้เขาจะเข้าบัญชีตรงเวลา ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้พอดี
ดังนั้นมื้อเย็นวันนี้ เฉินชิงสวี่จึงสั่งน่องไก่เพิ่มอีกชิ้น
เมื่อกลับถึงหอพัก 213 เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าได้ไม่นาน ครูฝึกคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋าก็ผลักประตูเข้ามาเพื่อเอาจดหมายมาส่งให้ทหารใหม่
เฉินชิงสวี่กับจางหลานอวี้ไม่ขยับ ทั้งคู่ตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กหนุ่มกำพร้าสองคนอย่างพวกเขาจะมีใครส่งจดหมายมาให้ได้อย่างไร
“จูเหลียงผิง!”
“อยู่นี่ครับ อยู่นี่!”
“จดหมายของนาย รับไว้ดี ๆ” คนส่งจดหมายยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้จูเหลียงผิง ก่อนจะส่งถุงผ้าลายดอกให้อีกใบ “แล้วก็มีของที่ครอบครัวนายส่งมาให้ด้วย หมั่นโถวกับผักดอง หมั่นโถวถูกหักตรวจแล้ว กินรองท้องไปก่อนแล้วกัน”
จูเหลียงผิงรู้สึกแสบจมูก เขารับถุงผ้าลายดอกมากอดไว้ แล้วพูดขอบคุณติดกันสองครั้ง
“ฉวี่ฝาน! ของนาย”
ฉวี่ฝานรับจดหมายมาแล้วนอนอ่านอย่างตั้งใจอยู่บนเตียง
เฉินชิงสวี่กับจางหลานอวี้คิดว่าหมดแล้ว แต่กลับได้ยินคนส่งจดหมายตะโกนเรียกพวกเขา “พวกนายสองคน อย่าเพิ่งนอน! นี่จดหมายของพวกนาย ยังมีของอีกด้วย”
จางหลานอวี้ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงราวกับปลาคาร์ปกระโจน เขาก้าวข้ามเกือบครึ่งห้องพัก ไปรับจดหมายสองฉบับกับถุงผ้าสีขาวใบใหญ่ จดหมายสองฉบับนั้น ฉบับหนึ่งจ่าหน้าว่า “ถึงเฉินชิงสวี่” อีกฉบับจ่าหน้าว่า “ถึงจางหลานอวี้”