“บัญชีรายชื่อศิลานักปราชญ์?” เย่เหวินเฟิงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “พูดตามตรงนะ บัญชีรายชื่อศิลานักปราชญ์ที่ผมเคยเห็นมีน้อยกว่าบัญชีรายชื่อทองคำเสียอีก”
หลี่ฉีซิวตบโต๊ะ “แถมเขายังเป็นอัศวินด้วย!”
“ถึงเขาจะไม่ใช่ช่างจักรกล ผมก็ยังคิดว่าเฉินชิงสวี่เป็นอัจฉริยะ เพียงแต่คนจำนวนมากยังไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ พลังต่อสู้ที่เขาแสดงออกมาในคืนนั้น เทียบชั้นกับบัญชีรายชื่อเงินได้แล้ว”
“เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมพากองร้อยที่สองไปฝึกภาคสนาม ห้ามใช้อัศวินเหล็ก ให้ใช้ร่างกายเปล่า ๆ ต่อสู้กับสุนัขกระหายเลือดจำลอง ผลงานที่ดีที่สุดของเฉินชิงสวี่คือใช้เวลาแค่ 37 วินาที!”
เย่เหวินเฟิงย่อมรู้ดีว่า 37 วินาทีหมายถึงอะไร... เป็นตัวเลขที่น่ากลัวมาก ตอนนั้นสถิติที่ดีที่สุดของเขายังเกินหนึ่งนาทีไปนิดหน่อย
“เพราะงั้นตอนนี้ผมถึงอยากได้คำตอบเหลือเกิน” หลี่ฉีซิวเอ่ยเสียงขรึม “เฉินชิงสวี่เป็นสายลับของลัทธิทะยานสวรรค์หรือเปล่า”
“ถ้าเขาไม่ใช่ นี่ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ผมดีใจที่สุดในปีนี้ แต่ถ้าใช่ ผมจะตัดหัวเขาด้วยมือตัวเอง”
เย่เหวินเฟิงสงบใจลงแล้ววิเคราะห์อย่างมีเหตุผล “มีวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ว่าเขาเป็นสายลับของลัทธิทะยานสวรรค์หรือไม่”
“ลัทธิทะยานสวรรค์เป็นองค์กรที่ทรยศต่อความเป็นมนุษย์ ผู้นำของพวกมัน ‘จักรพรรดิขาว’ มอบยาที่เรียกว่า ‘ยาอายุวัฒนะ’ ให้ลูกน้อง ยาชนิดนี้ให้สารอาหารแก่ร่างกายได้อย่างเพียงพอ จึงล่อลวงผู้ลี้ภัยที่อดอยากจนแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องได้เป็นอย่างดี”
“แต่ยาอายุวัฒนะเสพติดและทำให้พึ่งพามันอย่างหนัก เมื่อกินเข้าไปแล้วต้องกินซ้ำทุกเดือน ไม่อย่างนั้นวิญญาณจะปวดร้าวราวกับถูกฉีกทึ้ง เจ็บจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่”
“นี่คือวิธีที่จักรพรรดิขาวใช้ควบคุมลัทธิทะยานสวรรค์ อีกอย่าง... โดยเนื้อแท้แล้ว ยาอายุวัฒนะคือเซรุ่มผู้รับใช้ชนิดพิเศษ หากอัศวินกินเข้าไป อัตราการประสานจะลดลง”