คืนวันที่สาม ไป๋โจวโจวก็ออกจากใต้ดินกลับมารวมกลุ่มในที่สุด ในบรรดาทหารใหม่ที่ถูกลงโทษให้ฝึกเพิ่ม เธอเป็นคนสุดท้ายที่ออกมา
ต่อมา ที่โรงอาหาร เฉินชิงสวี่กับจางหลานอวี้พบเธอ ทั้งคู่เห็นเธอตั้งแต่แรก แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจนแทบไม่แน่ใจว่านั่นใช่ไป๋โจวโจวหรือเปล่า
ไป๋โจวโจวเปลี่ยนไปแล้ว โดยเฉพาะแววตา ดวงตาคู่ใสที่เคยเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว แม้ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นจะยังไม่จางหายไปหมด แต่ก็มีความแน่วแน่เพิ่มขึ้นมา
ไม่มีใครรู้ว่าตลอดสามวันนี้เธอผ่านอะไรมาบ้าง
ต่อสู้กับสุนัขกระหายเลือดด้วยมือเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า ล้มเหลวแล้วลุกขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ในใต้ดินที่มืดมิดไร้แสงตะวัน เธอเคยแอบร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวหรือไม่? เคยคิดถึงครอบครัว หวาดกลัวสนามรบจริง และรู้สึกขลาดเขลาเมื่อมองไปยังอนาคตหรือเปล่า?
“ยินดีด้วย” จางหลานอวี้นึกคำพูดดี ๆ ไม่ออกจริง ๆ
ไป๋โจวโจวยิ้มแล้วพยักหน้า “ในที่สุดก็ได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์สักที! สบายจริง ๆ”
เฉินชิงสวี่แทะน่องไก่คำหนึ่ง “ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ใครเอาข้าวไปให้เธอ?”
เฉินชิงสวี่กับจางหลานอวี้เคยเอาอาหารไปให้ไป๋โจวโจวสองครั้ง แต่เธอเห็นว่าทั้งคู่ฝึกหนัก จึงเกรงใจเกินกว่าจะรบกวนอีก เลยบอกให้พวกเขาไม่ต้องมาแล้ว
“อวี่ถงเอาไปให้สามครั้ง ส่วนมื้ออื่น ๆ คนรับผิดชอบที่นั่นเป็นคนเอาไปให้ เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปขอบคุณเขามา แล้วเขาบอกว่า...ที่จริงหลี่ฉีซิวเป็นคนเอาอาหารมาให้ เขาแค่เอามาส่งต่อให้ฉัน”
จางหลานอวี้ประหลาดใจ “ไอ้เวรนั่นยังทำเรื่องเป็นผู้เป็นคนได้ด้วยเหรอ แปลกจริง วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตกแน่ ๆ”
เฉินชิงสวี่ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ แต่ในใจกลับทอดถอนใจ ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เรื่องราวเปลี่ยนไป ผู้คนกลับไม่เปลี่ยน
คนส่วนใหญ่ในกองร้อยสองเกลียดหลี่ฉีซิวเข้ากระดูก แต่เฉินชิงสวี่ไม่มีความเกลียดชังต่อครูฝึกคนนี้แม้แต่น้อย ความอ่อนโยนของเขามักเป็นสิ่งที่คนสังเกตเห็นได้ยาก
หลี่ฉีซิวจงใจเล่นงานไป๋โจวโจวจริง เรื่องนี้เป็นความจริง และมีเพียงเฉินชิงสวี่ที่รู้สาเหตุ