เจียงหนานเห็นเลือดที่ไหลลงจากศีรษะของพ่อตัวเอง จู่ๆ ก็รู้ตัวว่าเจียงอวิ๋นถานเมื่อครู่ได้ไว้ชีวิตพวกเขาแล้ว
เสี่ยวจู๋ป๋อรู้สึกถึงความเย็นวาบที่หลัง คนอื่นไม่รู้ความรู้สึกของเขา แต่เขารู้ดี เถาวัลย์นั่นแค่แตะต้องเขาเบาๆ ทีเดียว ศีรษะของเขาก็ถูกเจาะเป็นรูแล้ว
ถ้าเจียงอวิ๋นถานอยากจะเจาะศีรษะเขา มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเพียงชั่วพริบตาเดียวหรือ?
เขาตกใจจนไม่กล้าพูดอะไรอีก
ซูหมิงเยว่และเจียงซี สองแม่ลูกก็รู้สึกหวาดกลัวไปตามๆ กัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจียงอวิ๋นถานยังดูเหมือนจะพูดง่ายๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ พวกเขาเดาความคิดของเธอไม่ออกเลย
ซูหมิงเยว่ลองเปิดปากพูดอย่างระมัดระวัง ทำเสียงนุ่มนวล เกือบจะอ้อนเสียด้วย “อวิ๋นถานเอ๋ย ดูนี่สิ พวกเราก็เป็นญาติกันไม่ใช่หรือ ทำไมถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะ?”
เจียงอวิ๋นถานสะบัดเถาวัลย์ใส่หน้าเธอ เกิดเป็นรอยเลือดขึ้นบนใบหน้าทันที
เธอมองเจียงหนาน แล้วก็เพิ่มรอยแผลให้กับหล่อนอีกหนึ่งเช่นกัน แม้แต่เสี่ยวจู๋ป๋อและเจียงซีก็ไม่เว้น
เจียงซีอดบ่นในใจไม่ได้ว่า ตัวเองไม่ได้ไปยั่วยุเจียงอวิ๋นถานสักหน่อย แล้วจะมาตีเธอทำไม
ซูหมิงเยว่รู้สึกถึงความแสบร้อนบนใบหน้าตัวเอง ก็รู้ทันทีว่าเจียงอวิ๋นถานนั้นไม่ใช่คนที่จะมาแหย่เล่นได้
นางเลยไม่กล้าพูดอะไรอีก
เจียงหนานเห็นว่าทั้งครอบครัวต่างเงียบกริบ จึงร้องโอดครวญว่า “พวกเราไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้วจริงๆ จะออกไปตอนนี้เลย ปล่อยพวกเราได้ไหม”
เจียงอวิ๋นถานไม่ปริปาก
ปล่อยให้เสี่ยวจื่อและอูหลงเผิงเซิ่งรังแกพวกเขา พวกมันรับรู้ได้ถึงท่าทีที่เธอมีต่อครอบครัวของเสี่ยวจู๋ป๋อ ดังนั้นเมื่อลงมือ จึงไร้ความปรานีอยู่แล้ว