เฉินหู่ถูกพวกเขาซ้อมจนล้มลงกับพื้น พอเห็นเจียงอวิ๋นถานเดินมา เขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวด ดิ้นรนลุกขึ้นยืน เดินโซเซไปทางเจียงอวิ๋นถาน
เจียงอวิ๋นถานกวาดตามองก็เห็นเฉินหู่เช่นกัน เธอเดินเข้าไปหาเขา เห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บก็ไม่ลังเลที่จะใช้พลังพิเศษธาตุไม้ในส่วนของการรักษาโดยไม่หลบเลี่ยง
ลำแสงสีเขียวแผ่ปกคลุมร่างของเฉินหู่ ทันใดนั้นเฉินหู่ก็รู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่าง ร่างกายเบาสบาย ความเจ็บปวดทั้งหมดพลันหายไป
เฉินหู่รีบสาวเท้าเข้ามาอยู่ข้างกายเจียงอวิ๋นถาน “ฐานที่มั่น พวกเราห้ามพวกเขาไว้ไม่ได้ เป็นความผิดของพวกเราเอง”
“ไม่เป็นไร พวกนายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เจียงอวิ๋นถานพูดเสียงเย็น “เดี๋ยวฉันจัดการพวกมันเอง”
ไม่ต้องถาม เธอก็นึกภาพออกว่าคนพวกนั้นทำท่าทีหน้าด้านๆ บีบบังคับเฉินหู่ให้ปล่อยพวกเขาเข้าไปยังไง
เจียงอวิ๋นถานเดินเข้าไป ก็พบว่ามีคนหลายคนกำลังเดินเตร่อยู่ในลานบ้าน หน้าตาไม่คุ้น
คนที่เฝ้าจวนเก่าตระกูลเจียง นอกจากเฉินหู่แล้ว ยังมีอีกหลายคน ซึ่งเธอจำพวกเขาได้ทุกคน ไม่มีทางเป็นคนใดคนหนึ่งในกลุ่มนี้แน่นอน
ที่จวนเก่าให้พวกเขาดูแลแค่ไม่กี่คน ก็เพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องวางกำลังคนไว้มากมายที่นี่ อีกทั้งพวกเขาก็มีคนที่ต้องดูแลอยู่ในฐานที่มั่นพอดี
ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นที่มีความสามารถ ตราบใดที่ยังมีความปรารถนาจะแข็งแกร่งขึ้น ก็ล้วนเลือกที่จะออกไปข้างนอกเพื่อแสวงหาโอกาสด้วยตัวเอง