ลายมือบนกระดาษโน้ตที่ทั้งแปลกตาและคุ้นเคย ทำให้เจียงอวิ๋นถานกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
นี่ฝีมือพ่อใช่ไหม?
เสิ่นเฮ่อกุยเห็นท่าทางผิดปกติของเธอ ก็รีบเดินเข้ามาถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
วินาทีต่อมา เขาก็เห็นข้อความบนนั้นเช่นกัน
เจียงอวิ๋นถานคว้ามือเขาอย่างลนลาน “เมื่อกี้พวกเขาเข้ามาในห้องหนังสือไหม?”
เสิ่นเฮ่อกุยพยายามใช้น้ำเสียงสงบ “เมื่อกี้เธอให้เหออันคุมตัวพวกนั้นไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ถามเหออันดูสิ”
“ใช่ ๆ” เจียงอวิ๋นถานหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเหออัน
“ฐานที่มั่น มีอะไรหรือ?” เหออันถาม
เจียงอวิ๋นถาน “นายพาพวกเขากลับไปแล้วใช่ไหม? ถามพวกเขาหน่อยว่า วันนี้พวกเขามาห้องหนังสือหรือเปล่า”
“ได้” เหออันฟังออกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงเธอ จึงรีบวิ่งไปที่บ้านของอาสะใภ้เจียงทันที
ครอบครัวของอาสะใภ้เจียงเห็นเหออันก็พากันตึงเครียดขึ้นมา
เหออันไม่พูดพล่ามทำเพลง ไม่อยากให้พวกนั้นวิ่งวุ่น จึงแช่แข็งขาตั้งแต่เข่าลงไปก่อน แล้วถามว่า “วันนี้พวกคุณเข้าไปในห้องหนังสือของบ้านเก่าหรือเปล่า?”
เจียงหนานแตกตื่น ร้องไห้โฮ “ฮือ ๆ หนูเปล่านะ หนูไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนเลย”
ตอนนั้นเขาไม่อยากเดินขึ้นบันได อาสาไปเฝ้าต้นลมให้พวกนั้น ใครจะรู้ว่าเจียงอวิ๋นถานมาเร็วจัง
อาสะใภ้เจียงอ่อนเปลี้ยใจ “เปล่า”
เจียงซีรีบพูดตาม “หนูก็เปล่า”
เหออันหันไปทางซูหมิงเยว่ ซูหมิงเยว่ตอบอย่างยากเย็น “ฉันก็ไม่ได้เข้าไป”