เจียงอวิ๋นถาน: ......
เธอนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าในมิติของหลงซีมีอะไรที่เธอใช้ได้บ้าง
ขนาดเห็ดเมฆาและหญ้าขนนกที่ให้เซียนเซียนใช้ ก็ต้องบอกความต้องการกับหลงซี แล้วอีกฝ่ายถึงไปหามาตามที่เธอขอ
ดังนั้น เจียงอวิ๋นถานจึงเลิกพยายาม ถามตรง ๆ ว่า "ที่มิติของเจ้ามีอะไรที่มนุษย์ใช้ได้บ้าง?"
"แน่นอนว่ามีสิ ใต้หล้ามิติสรรพชีวิตก็มีผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์อยู่ สัตว์เทพตัวไหน ๆ ก็เป็นสัตว์เทพคุ้มครองประเทศหรือคุ้มครองตระกูลได้ทั้งนั้น"
หลงซีพูดต่อ "และสิ่งที่สัตว์เทพเรากินประจำวัน สำหรับผู้ฝึกตนมนุษย์ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่ช่วยยกระดับพลังได้"
"พวกเราอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ ถ้ามนุษย์บุกรุกเข้ามาในเขตแดน แล้วหยิบของวิเศษที่เราเฝ้าไว้ออกไปเกินระยะหนึ่ง เราจะไล่ตามพวกเขาไม่ได้"
เจียงอวิ๋นถานฟังเข้าใจแล้ว หลงซีและพวกมีวิถีชีวิตของตัวเอง แต่สำหรับผู้ฝึกตนมนุษย์ สัตว์เทพอย่างหลงซีก็เหมือนสัตว์เทพผู้พิทักษ์ข้างสมบัติสวรรค์
เมื่อรู้ว่าของในมิติสรรพชีวิตใช้ได้ เจียงอวิ๋นถานจึงพูดว่า "ฉันต้องการสมบัติสวรรค์ที่เสริมพลังธาตุไฟและไม้ หรือช่วยเพิ่มความเร็วและวิชาตัวเบาได้"
"นอกจากคทาเพชรที่เจ้าต้องการแล้ว ฉันตีชุดเครื่องประดับให้เจ้าด้วยเพชรกับทองอีกชุดหนึ่ง แล้วก็เพิ่มชุดอัญมณีทับทิมให้ด้วย เจ้าว่าใช้ได้ไหม?"